.....আজি আকৌ এটা গঁড় নিধন কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত... এটা যদি বন
কৰ্মীৰ উপযুক্ত চিকিৎসা সেৱা আৰু প্ৰয়োজনীয় সা-সুবিধাৰ তথা সময়োচিত
ব্যৱস্থাৰ অভাৱত মৃত্যু হয় তেম্তে আনটোক হত্যা কৰে চোৰাং-চিকাৰীয়ে...তাকো
এটা দিনৰ অন্তৰালতে ৩টাকৈ গঁড়ৰ মৃত্যু...
এনেকৈ আৰু কিমান দিনলৈ বাছি থাকিব অসম গৌৰৱ এশিঙীয়া গঁড়... বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে স্বীকৃত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনতে ক্ৰমাৎ এইদৰে বাঢ়ি অহা গঁড় হত্যাৰ বাবে প্ৰকৃততে দায়ী কোন... ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ ভিতৰত আৰু সীমান্তত ক্ৰমে নকৈ গঢ় লৈ উঠা বাসগৃহসমূহে কি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ অস্তিত্বলৈ ভাবুকি কঢ়িয়াই অনা নাই নে... সকলো দেখিও বন বিভাগ আৰু চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষ নিমাতে থকাৰ অন্তৰালৰ ৰহস্য সৰ্বদা ৰহস্য হৈয়ে ৰব...লগতে বে-চৰকাৰী অনুষ্ঠানসমূহেও বৰ এটা চকুত লগা পদক্ষেপ লোৱা আজিকোপতি দেখা পোৱা নাযায়... ৰাজ্যখনত থকা বিভিন্ন বন্য-প্ৰাণী আৰু বন সুৰক্ষা সংস্থাসমূহৰ কৰণীয় কি একোৱেই নাই এই ক্ষেত্ৰত....
জখলাবন্ধাৰ পৰা বোকাখাটলৈকে ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথত থকা মাত্ৰাধিক (দুবাৰ মান গৈছো যদিও হিচাপ কৰা হোৱা নাই আজিলৈকে) গতিৰোধকসমূহেও গঁড় নিধন ৰোধ কৰিব নোৱাৰাতোহে অতি পৰিতাপৰ কথা হৈ পৰিছে...
কাজিৰঙা যোৱা দুটা বছৰত অবাধ গতিত চলা গঁড় হত্যাই মনলৈ আনিছে দুটা মান প্ৰশ্ন...
১. আমি আজিৰ একবিংশ শতিকাৰ পৃথিৱীত বাস কৰিও কেৱল মাত্ৰ অন্ধ বিশ্বাসৰ বশৱৰ্তী হৈয়েই এই নিৰীহ প্ৰাণীটোৰ হত্যাত হাত উজান দিয়া নাইনে...
২. বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে বিবেচিত হোৱাৰ পাছতো কাজিৰঙাৰ ৰক্ষণা-বেক্ষণৰ বাবে ৰাজ্য চৰকাৰে বিশেষ ব্যৱস্থা নলৈ বাৰু নালাগে কিন্তু এটা নিৰ্দিষ্ট বিভাগ থকাৰ পিছতো কিয় ইয়াতে গঁড় হত্যা হয় ইমান কম সময়ৰ ব্যৱধানত...
৩. প্ৰতি বছৰে বিদেশৰপৰা অহা এক বুজন সংখ্যক পৰ্যটকৰ পৰা পোৱা ধন ৰাশি উদ্যানখনৰ ৰক্ষণা-বেক্ষণৰ কামত খৰচ কৰিব নোৱাৰিনি...
৪. বে-চৰকাৰী সংস্থা তথা বন্য প্ৰাণী আৰু বন সুৰক্ষা সংস্থাসমূহে মাজে মাজে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথ অৱৰোধ, অৱস্থান ধৰ্মঘট, স্মাকৰ পত্ৰ প্ৰদান কৰা আদি কাম কিছুমান গঁড় হত্যাৰ পিছতে কৰা দেখা যায়... কিন্তু এইবোৰ সংগঠনৰো এইক্ষেত্ৰত প্ৰকৃততে সততা আৰু নিষ্ঠা কিমান সেয়াহে পৰিষ্কাৰ নহয় আজি পৰ্যন্ত...
৫. অসমত এক নিজস্ব পৰিচয় আৰু মজবুত স্থিতি থকা বিভিন্ন ছাত্ৰ সংগঠনবোৰেও একগোট হৈ এই ক্ষেত্ৰত নিজাকৈ কিবা এক কৰ্মসূচী হাতত লব নোৱাৰেনে.... যদিও চকুত পৰাকৈ কোনেও একো কাম হাতত লোৱা নাই আজিলৈকে...
এনেকৈ আৰু কিমান দিনলৈ বাছি থাকিব অসম গৌৰৱ এশিঙীয়া গঁড়... বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে স্বীকৃত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনতে ক্ৰমাৎ এইদৰে বাঢ়ি অহা গঁড় হত্যাৰ বাবে প্ৰকৃততে দায়ী কোন... ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ ভিতৰত আৰু সীমান্তত ক্ৰমে নকৈ গঢ় লৈ উঠা বাসগৃহসমূহে কি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ অস্তিত্বলৈ ভাবুকি কঢ়িয়াই অনা নাই নে... সকলো দেখিও বন বিভাগ আৰু চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষ নিমাতে থকাৰ অন্তৰালৰ ৰহস্য সৰ্বদা ৰহস্য হৈয়ে ৰব...লগতে বে-চৰকাৰী অনুষ্ঠানসমূহেও বৰ এটা চকুত লগা পদক্ষেপ লোৱা আজিকোপতি দেখা পোৱা নাযায়... ৰাজ্যখনত থকা বিভিন্ন বন্য-প্ৰাণী আৰু বন সুৰক্ষা সংস্থাসমূহৰ কৰণীয় কি একোৱেই নাই এই ক্ষেত্ৰত....
জখলাবন্ধাৰ পৰা বোকাখাটলৈকে ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথত থকা মাত্ৰাধিক (দুবাৰ মান গৈছো যদিও হিচাপ কৰা হোৱা নাই আজিলৈকে) গতিৰোধকসমূহেও গঁড় নিধন ৰোধ কৰিব নোৱাৰাতোহে অতি পৰিতাপৰ কথা হৈ পৰিছে...
কাজিৰঙা যোৱা দুটা বছৰত অবাধ গতিত চলা গঁড় হত্যাই মনলৈ আনিছে দুটা মান প্ৰশ্ন...
১. আমি আজিৰ একবিংশ শতিকাৰ পৃথিৱীত বাস কৰিও কেৱল মাত্ৰ অন্ধ বিশ্বাসৰ বশৱৰ্তী হৈয়েই এই নিৰীহ প্ৰাণীটোৰ হত্যাত হাত উজান দিয়া নাইনে...
২. বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে বিবেচিত হোৱাৰ পাছতো কাজিৰঙাৰ ৰক্ষণা-বেক্ষণৰ বাবে ৰাজ্য চৰকাৰে বিশেষ ব্যৱস্থা নলৈ বাৰু নালাগে কিন্তু এটা নিৰ্দিষ্ট বিভাগ থকাৰ পিছতো কিয় ইয়াতে গঁড় হত্যা হয় ইমান কম সময়ৰ ব্যৱধানত...
৩. প্ৰতি বছৰে বিদেশৰপৰা অহা এক বুজন সংখ্যক পৰ্যটকৰ পৰা পোৱা ধন ৰাশি উদ্যানখনৰ ৰক্ষণা-বেক্ষণৰ কামত খৰচ কৰিব নোৱাৰিনি...
৪. বে-চৰকাৰী সংস্থা তথা বন্য প্ৰাণী আৰু বন সুৰক্ষা সংস্থাসমূহে মাজে মাজে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথ অৱৰোধ, অৱস্থান ধৰ্মঘট, স্মাকৰ পত্ৰ প্ৰদান কৰা আদি কাম কিছুমান গঁড় হত্যাৰ পিছতে কৰা দেখা যায়... কিন্তু এইবোৰ সংগঠনৰো এইক্ষেত্ৰত প্ৰকৃততে সততা আৰু নিষ্ঠা কিমান সেয়াহে পৰিষ্কাৰ নহয় আজি পৰ্যন্ত...
৫. অসমত এক নিজস্ব পৰিচয় আৰু মজবুত স্থিতি থকা বিভিন্ন ছাত্ৰ সংগঠনবোৰেও একগোট হৈ এই ক্ষেত্ৰত নিজাকৈ কিবা এক কৰ্মসূচী হাতত লব নোৱাৰেনে.... যদিও চকুত পৰাকৈ কোনেও একো কাম হাতত লোৱা নাই আজিলৈকে...