শৈশৱৰ নামত এটা কবিতা বা কিছু টুকুৰা স্মৃতি বোটলাৰ হাবিয়াহ জাগে প্ৰায়ে... পিছে পিছমূহুৰ্ততে মই যে নিজৰ ওচৰতে মুক বধিৰ হৈ ৰও... স্মৃতিয়েও যেন মোক প্ৰতাৰণা কৰে... চোতালত বালিঘৰ সাজি পোৱা বিশ্ব জয় কৰাৰ সমান আনন্দ আৰু মূহুৰ্ততে ভাঙি পৰাৰ দুখবোধটোত বিচলিত হৈ পৰা মনটো বাৰু আজিও জীয়াই আছেনে সংগোপনে মোৰ একোণত...
হাঁহি-খিকিন্দালিৰে পূৰ্ণ ঘৰখনত মোৰ বাবেই খন্তেকতে সাধাৰণতে কান্দোনৰ ৰোল উঠা নাছিল... কাৰণ শৈশৱৰ প্ৰতিটো পলেই আছিল মোৰ বাবে নিত্য-নতুনত্বৰে ভৰা একোটা অধ্যায় জীৱনৰ... ভাতৰ পাতত বহি মাৰ কোলাৰ পৰা নামি নিৰ্দিষ্ট কাঁহীখনৰ সলনি মজিয়াৰ পৰাহে বুটলি খোৱাৰ আগ্ৰহ ক'ৰ পৰা জানো জন্মিছিল... কোনেওটো মোক শিকোৱা নাছিল সেয়া... হয়তো এয়াই শৈশৱৰ আমনি... জীৱনৰ প্ৰাচুৰ্য যে ইয়াতে লুকাই থাকে...
মুখ ওন্দোলাই বা ঠেহ-পেছ পাতি থাকি জিকিবলৈ নিশিকিলোঁ তেতিয়াও-এতিয়াও... সময়ৰ সৈতে ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে বহু দূৰ আগুৱাই আহিলো... পাছত মাৰ মুখেৰে শুনিছিলো মোৰ জন্মৰ পিছৰ কথকতা... বিশ্বাস কৰিবলৈ মন নগৈছিল... পিছে বুজন হোৱাত এজন অচিনাকী ভদ্ৰলোকৰ মুখত শুনিহে আকৌ মাৰ পৰা শুনিছিলো কথাবোৰ... এইবাৰ মনোযোগেৰে... কেৱল চিকিৎসকৰ চেষ্টাতহে যে আজিৰ অৱস্থাত উপনীত হলোঁ বিশ্বাস হৈছিল... ঘৰৰ মানুহবোৰৰ বিশ্বাসেই হেৰাইছিল বোলে... তথাপি জীৱনৰ সতে যুঁজিয়ে যেন জয়ী হৈ আজিৰ মইটো হৈ উঠিলো...
(২৮ জুন ২০১৪ - দিনৰ ১২ বাজি ৩৮ মিনিট)