আমাৰ চৌপাশে এতিয়া শৰতৰ আগমনিত
পূজাক আদৰাৰ প্ৰস্তুতি... কি চহৰ কি গাও, সকলোতে এতিয়া পূজাৰ ব্যস্ততা... পূজাক লৈ যে ভিন্নজনৰ
ভিন্ন পৰিকল্পনাৰ সময় এয়া... বেলুন – পেঁপা – পিষ্টল আৰু পুতলাৰ
ৰাজ্যত বিচৰণৰো সময় এয়াই...
ভিন্ন ৰঙী বেলুন আৰু বিচিত্ৰ শব্দৰ
কোলাহলৰে পৰিপূৰ্ণ এটা পৰিৱেশত চিনাকী-অচিনাকী মানুহৰ মাজেৰে পূজাৰ বজাৰত বিচৰণ
কৰাৰ আমেজেই বেলেগ আছিল সেইবোৰ সময়ত... যেতিয়া আমিবোৰে শৈশৱ আৰু কৈশোৰত লৈছিলো
পূজাৰ আমেজ, আমাৰ নিজস্ব ভাৱেৰে... পুৱাৰ নিয়ৰসিক্ত দূৱৰি গছকি পুৱাৰ কানি-মুনি
পোহৰতে আমি সমনীয়া চাৰি পাচটা একলগ হৈ গৈছিলো পূজাৰ আৰম্ভণিৰ দিনা ৰাতিয়েই আনি
থোৱা প্ৰতিমা চাবলৈ... কোচ ভৰাই বুটলা শেৱালিৰ সুবাসত আপোন পাহৰা হোৱাৰ সময় আছিল
সেইবোৰ... কত লুকাল বাৰু সেই সময়বোৰ...
কলেজত ভৰি থৈ দীঘলীয়াকৈ পোৱা পূজা
বন্ধৰ আমেজ লৈছিলো ঘৰতে... প্ৰায় এমাহ পৰ্যন্ত দিয়া এই বন্ধৰ সময়বোৰ কটাইছিলো নিজৰ
ভাল লগা ধৰণেৰে... বন্ধু-বান্ধৱৰ ঘৰলৈ তথা সম্পৰ্কীয় জেঠাই-খুড়াহঁতৰ ঘৰলৈ ফুৰিবলৈ
যোৱা আদিবোৰতো আছিলেই... লাহে লাহে সময়বোৰচোন সলনি হল...
বৰ্তমান সকলোফালে ব্যস্ততা...
আগতকৈও যেন ব্যস্ততা বাঢ়িল যথেষ্ঠখিনি... কোনে কিমান জাকত জিলিকাকৈ পূজাৰ
মণ্ডপ বনাব পাৰে তাৰে প্ৰতিযোগিতা এতিয়া সকলোতে... মণ্ডপত নতুন
প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰিব নে পুৰণি দিনলৈ উভতি গৈ মানুহক আকৰ্ষণ কৰিব তাৰে চিন্তা
আয়োজক কমিটিবোৰৰ... পূজাৰ প্ৰতিমা কোনে কিমান ডাঙৰকৈ বনাইছে... কোনখন
পূজাথলীত প্ৰতিমা ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ খনিকৰৰ হতুৱাই বনাইছে তাৰে হিচাপ-নিকাচ লোৱাত
ব্যস্ত সমাজৰ এচাম লোক... পূজাথলীত পতা বিচিত্ৰ প্ৰদৰ্শনীবোৰতো আছেই...
তাতে আজিকালি এইকেইটা
দিনত অসমীয়া টিভি চেনেলকেইটাৰ পৰ্দাতো পূজাথলীৰ প্ৰতিমা, মণ্ডপৰ বিতং
বিৱৰণী,সুন্দৰী
যুৱতীৰ মাজত চেনেলসমূহে পতা প্ৰতিযোগিতা আদিৰ বাদে যেন একো খবৰেই নোহোৱা হয়
ৰাজ্যখনত... উৎসৱৰ উলাহত ৰাজ্যখনৰ সকলোৱে বাউল গতিকে
সংবাদ পৰিৱেশন কৰা সকলনো কিয় বাদ পৰিব পূজাৰ খবৰ যোগান ধৰাৰ পৰা... অৱশ্যে
ব্ৰেকিং নিউজৰ কথাটো অলপ বেলেগ...
কিন্তু অসমৰ দৰে এখন সমস্যা বহুল
ৰাজ্যত কেৱল দুটামান দিনৰ আনন্দৰ বাবেই লাখ লাখ টকাৰ শৰাধ পাতি পূজাৰ
মণ্ডপ বনোৱা, বাহিৰ খনিকৰ আনি প্ৰতিমা বনোৱা, প্ৰদৰ্শনী
পতা আদিবোৰ কৰাৰ কিবা জানো যুক্তি-যুক্ততা আছে... অনাহক জাক-জমকতা
পৰিহাৰ কৰিওটো পূজা অনুষ্ঠিত কৰিব পাৰি... আনহাতে প্ৰদৰ্শনীবোৰত ৰাইজৰ দৃষ্টি
আকৰ্ষণৰ বাবে কৰা কামবোৰ যদি বাস্তৱত কৰাৰ পদক্ষেপ পূজা কমিটিবোৰে ললে হয় নিশ্চয়
কিবা অলপ সমাজৰ কামত আহিল হয়...
সৌ সিদিনা কৃত্ৰিম বানপানীত কক্
বকাই থকা ৰাজধানী মহানগৰীখনত যদি চকু ফুৰাও আমি দেখা পাম প্ৰায় প্ৰতি কিলোমিটাৰৰ
অন্তৰতে একোখনকৈ পূজাথলী... যিখন মহানগৰীত এজাক ডাঙৰকৈ বৰষুণ আহিলেই মানুহ ঘৰৰপৰা
ওলাব নোৱাৰা অৱস্থা হয় পানীৰ প্ৰকোপত... যত জনসাধাৰণৰ ব্যৱহৃত লেতেৰা পানীখিনি
উলিয়াই নিবলৈ ভৰলু নদীখনৰ বাহিৰে কোনো উপযুক্ত ব্যৱস্থা নাই, জাৱৰ-জোথৰ পেলোৱা পৌৰনিগম
কৰ্তৃপক্ষৰ ডাষ্টৱিনসমূহৰো যি তথৈবচ অৱস্থা... তাত আকৌ উৎসৱৰ সময়ত জনসাধাৰণৰ
উল্লাস কি দেখিবা... চৰকাৰ আৰু প্ৰশাসনক গালি পৰাতেই যেন আমাৰ কাম শেষ...
গোৱালপাৰা আৰু কামৰূপ জিলাত
কেইদিনমান আগতে হৈ যোৱা ভয়ানক বানপানীৰপৰা সেই অঞ্চলসমূহৰ ৰাইজে মূৰ তুলিবলৈকে
আহৰি পোৱা নাই আমাৰ সকলোৰে গাত পূজাৰ বতাহ লাগিলেই... তেওলোকৰ বিষয়ে ভাবিবলৈ
চৰকাৰখন এনেয়ে আছেনে... আমাৰ পইছাৰে আমি পূজা পাতিম বেলেগৰ কাৰণে কিয় খৰছ কৰিম...
এয়াই যেন আমাৰ মানসিকতা...
(তেজপুৰ - ৩০.০৯.২০১৪)