চৌপাশৰ তৰ্ক-বিতৰ্কবোৰৰপৰা আঁতৰি কেতিয়াবা নিজৰ মাজতো বিচৰণ কৰিবলৈ কাৰনো মন নাযায়!!
নিৰপেক্ষতা আৰু যুক্তিনিষ্ঠতাৰ স্থান যেন পাৰিপাৰ্শ্বিকতাৰপৰা ক্ৰমে লুপ্তপ্ৰায় হোৱাৰ উপক্ৰম ঘটিছে।
দেশৰ চৰকাৰী কাম-কাজক লৈ কিবা এটা ইতিবাচক ব্যক্তিগত মন্তব্য দিলেই আপুনি চৰকাৰৰ মানুহ হৈ পৰে। আকৌ নেতিবাচক সত্যটো প্ৰকাশ কৰিলেই আপুনি বিৰোধী পক্ষৰ মানুহ হোৱাতো খাটাং।
তাৰ মাজতে সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনতো বৰ্তমান চলিছে লবীৰ খেল। শিল্প-সাহিত্যই সমাজৰ কথা নক'লেও আপোনাৰ মোৰ একো অনিষ্ট নহয়। মাত্ৰ মোৰ মতৰ সৈতে মিলা কথা ক'লেও তেখেতৰ ৰচনা উৎকৃষ্ট। মোৰ আদৰ্শ বা মতৰ লগত নিমিলা শিল্প-সাহিত্যৰ স্ৰষ্টাজনৰ ৰচনা কোনোপধ্যেই ভাল হ'ব নোৱাৰে, তাত কোনো দ্বিমত থাকিব নোৱাৰে আজিৰ সময়ত।
মুঠতে কি ৰাজনীতি, কি সমাজনীতি, কি সাহিত্য-সংস্কৃতি সকলোতে নিজৰ সমৰ্থক বা গুণমুগ্ধ সৃষ্টিৰ এক অবিৰত আৰু দৃষ্টিনন্দন প্ৰতিযোগিতা!!
সমাজ জীৱনৰপৰা সত্যতাৰপৰা পলায়নৰ বাবে ইয়াতকৈ ভাল কিবা কাৰকৰ প্ৰয়োজন আছে নে বাৰু আমাক!!
য়ুভাল নোৱা হাৰাৰিৰ ভাষাৰে ক'বলৈ গ'লে - আমি নিজে সৃষ্টি কৰা আখ্যানৰ পকনীয়াত পৰি থাউনি নোপোৱা হৈ আহিছো ক্ৰমান্বয়ে।
(সৰভোগ, ১৭ অক্টোবৰ ২০২২)