শৈশৱৰ আঘোণ – তোক বিচাৰি পাম নে মই!
অসমৰ বায়ু, পানী, মাটিৰ পৰা কৰ্তব্যৰ তাগিদাত আঁতৰি থকা বান্ধৱী এজনীয়ে হঠাৎ এদিন ফোন কৰি জনালে যে, তাইৰ বোলে আঘোণৰ পকা ধাননিডৰাত লুকা ভাকু খেলিবলৈ মন গৈছে। মইও পুলকিত হলোঁ অজানিতে। কৰ্তব্যৰ তাগিদাত আঘোণৰ ধাননিত ভৰি দিবলৈ ময়ো যে ঘৰৰ পৰা বহু আঁতৰত। বান্ধৱীলৈ মনৰ অনুভৱখিনি লগে লগেই মেচেজ এটা কৰি পঠিয়ালোঁ (প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ কৃপাত চিঠি এখন লিখাৰ প্ৰয়োজন নহ’ল) –
আঘোণৰ ধাননিডৰাই মোক হাত বাউলি মাতিছে
পথাৰত এৰি যোৱা নৰানিত বাগৰি আকৌ লুকা ভাকু খেলিবলৈ বৰ মন গৈছে।
সোঁৱৰণিৰ স’তে অনুভৱী মনটো আন্দোলিত হৈ উঠিছে
ধানপাত আৰু নৰাই কটা ভৰি-হাতত গধূলি মাই গৰম পানীৰে ধুৱাই দিওঁতে
চেক্ চেক কৰে ধৰোতে মৰা চিঞৰটোৰে।
কুঁৱলী পৰা পুৱাটোৰ বগা চাদৰখনত লুকাই পৰি
অজানা দেশলৈ যাবলৈ যে মন গৈছিল – সেই তেতিয়াই
জুহালৰ গুৰিত বহি আইতাৰ সতে পতা কথাবোৰ
আইতাৰ সোঁৱৰণিবোৰে ৰোমাঞ্চিত কৰি তোলা মনটো
আজি ক’ত পাৰা-পাৰ বিচাৰি ভ্ৰমিছে বাৰু নিজৰ অজানিতে
বাস্তৱৰ লগত যে কিয় মিতিৰালি পাতিব পৰা নাই
ব্যস্ত জীৱনতো মনে বিচাৰে যুক্তিৰ আচ্ছাদন..
মেচেজটো দি উঠিয়েই মনটোচোন কোনোবাখিনি পালেগৈ। মনটোৱে মোক কৈ উঠিল, তাৰ স্মৃতিকাতৰতাক শব্দৰ জালেৰে মেৰিয়াই ধৰি। আঘোণৰ পথাৰত স্মৃতিৰ সফুঁৰা মেলি ধৰিলে মনটোৱে তাৰ স্বচ্ছন্দতাৰে।
মামাহঁতে কঢ়িয়াই অনা ডাঙৰিৰপৰা সৰি পৰা ধানবোৰ জানো বুটলি পেন্টৰ জেপত আকৌ ভৰাবলৈ পাম জানো কেতিয়াবা! মাক আব্দাৰ ধৰি জেওৰা এডালৰ আনটো মূৰ কেতিয়াবা জোঙালি লৈ কেতিয়াবা জোঙালি নোলোৱাকৈয়ে চাৰিটাৰ পৰা ছটা মুঠি কেকোজোকোকৈ কঢ়িয়াই আনি প্ৰদৰ্শন কৰা বীৰত্বপূৰ্ণ কাৰ্য অন্য যিকোনো দুঃসাহসিক কাৰ্যৰ তুলনাত আজিও গৌণ হৈ পৰে। ডাঙৰ হোৱাৰ যি চিৰন্তন গোপন হাবিয়াস (দেউতা, মামাহঁতৰ দৰে) সেই সময়ত মনৰ মাজত সংগোপনে ৰাখিছিলো, তেনে কোনো অনুভৱৰ সাৰ্থকতা আজি বিচাৰি চলাথ কৰিলেও মই নাপাওঁ। দিনটো পথাৰৰ আলিয়ে আলিয়ে দৌৰা দৌৰি, নৰানিৰ মাজত লুকা-ভাকু খেলি আৰু কান্ধত কঢ়িয়াই অনা চাৰি বা ছয় মুঠিৰ ডাঙৰিৰ ভৰে চকুলৈ টোপনি মাতি আনে মাই গৰম পানীৰে ভৰি-হাতকেইটা ধুৱাই দিয়াৰ সময়তে। নৰানি, ধাননিৰ মাজত লুকা-ভাকু খেলাৰ আচল আনন্দ পাওঁ এইকণ সময়তে। ধান পাতে কটা ঠাইবোৰত পানী লাগোতে চেক্ চেকাই উঠোতে চিঁঞৰটোও আপোনা আপোনি উলাই আহে ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে। টোপনিৰ কোলাত আশ্ৰয় লওঁ কেতিয়াবা দুগৰাহমান ভাত মাৰ হাতেৰে খায়, কেতিয়াবা নোখোৱাকৈয়ে। টোপনিতে আকৌ দৌৰি ফুৰো অন্য এখন পথাৰত। পুৱা উঠিয়েই বিচনাতে লগা ভোকটোৰ বাবে কেতিয়াবা খাব লগা হয় আলু পিটিকাৰে ধোঁৱাই থকা ভাত। সেই সময়বোৰত ইমান নিজক লৈ ব্যস্ত থাকো যে মাৰ সময়ৰ প্ৰতি, কাম-কাজৰ প্ৰতি কাণসাৰেই নাথাকে। গধূলি ভৰি-হাত ধোঁৱাওতে পথাৰলৈ আৰু নাযাওঁ বুলি শপত খালেও মাই কাচিখনলৈ পথাৰলৈ যাবৰ কাৰণে সাজু হ’ল কি নহ’ল, মই গৈ পথাৰত হাজিৰ আগতীয়াকৈ। আইতাই সাধু শুনাবলৈ মাতিলেও গধূলি জুহালত বহি শুনাৰ বন্দোবস্তিৰে মাৰ পিছ লওঁ কোনোবাদিনা। প্ৰথমে চাদৰ এখনেৰে ছাঁ কৰি দিয়া নৰাৰ ওপৰতে শান্ত-শিষ্ট হৈ বহাৰ অভিনয় আৰু ইটো সিটো সুধি মাক ব্যতিব্যস্ত কৰি ক্ৰমে মইও ব্যস্ত হৈ পৰোঁ মোৰ নিজৰ দৈনন্দিন কৰ্মসূচীখনত।
কিন্তু আজি মই ক’ত বিচাৰি পাম তোক মোৰ শৈশৱৰ আঘোণ!
ক্ৰমান্বয়ে যেন আঘোণ হেৰাই গৈছে তথাকথিত আধুনিক ব্যস্ততাৰ মাজত!
সময়ৰ গতিত আধুনিক বেশ-ভূষাৰে আঘোণৰ ব্যস্ততাভৰা মাদকতাময় সময়বোৰ
হৈ পৰিছ নেকি গতানুগতিকতাৰ নামান্তৰ মাথোন!!
*********