মনে মিলা কাৰোবাৰ সৈতে পতা সংসাৰখনো আজিৰ সময়ত এক চুক্তিলৈ পৰ্যবসিত হৈছেনে কি... নে মইহে আধুনিক সময়ৰ সৈতে তাল মিলাব পৰা নাই... মোৰ মতে কথা-কামবোৰ নোহোৱাত মই দিক্ বিদিক্ হেৰুৱাই উন্মাদ হৈ পৰিছো নেকি বাৰু...
নিজে পতা সংসাৰখনত সদস্যৰ সংখ্যা বাঢ়িল যেন নামতহে... কতোৱেইচোন মোৰ বিশেষ প্ৰয়োজনীয়তা নাই... মোৰ মতে বা তোৰ-মোৰ বা আমাৰ মতে একোৱেই নহয়গৈচোন... সকলোতে বেলেগ কোনোবা এজনৰ মতেহে যেন সকলো হব...
মই মোৰ মাজতে থাকিও যেন তোৰ মাজত ব্যাপ্ত হবগৈ পৰা নাই... এনে লাগে মাজে মাজে যেন ইমানদিনৰ সম্পৰ্কবোৰে আমাক পৰস্পৰক চিনিবলৈ সুবিধাই নিদিলে... নে মইহে তোক চিনিব নোৱাৰিলো নে তইহে মোক তিনিবলৈ সক্ষম নহলি... এটা অত্যন্ত জটিল প্ৰশ্নৰ চাকনৈয়াত পৰি দিকভ্ৰান্ত হৈ পৰিছো... কেওদিশে যে মোৰ বাবে এতিয়া কেৱল সংশয় আৰু অনিশ্চয়তাৰ মেটমৰা বোজা...
বুজি বুজিও অবুজন মনৰ আব্দাৰত দিশহাৰা হৈ পৰোঁ মই... বুজন পৰিমাণৰ বিশ্বাস বুকুত বান্ধি আগুৱাইছো নতুন দিনৰ নতুন বতৰা লবলৈ বুলি...
