নদী আৰু নাৱৰ অবিচ্ছেদ্য সম্পৰ্কত উপঙি ৰয় বহু ইতিহাস...
প্ৰকৃতিৰ সমাহিত গতিত যেতিয়া আহি পৰে বাধা তেতিয়াই যেন প্ৰকৃতিয়ে ৰুদ্ৰ মূৰ্তি ধৰে...
সলনি হয় ইতিহাস - জীৱনৰ স্বাভাবিক গতিময়তাত আহি পৰে স্থবিৰতা ...
তথাপি আমি দেখো অযুত সপোন ...
অধীৰ অপেক্ষা আমাৰ অনাগত দিনৰ মধুময ক্ষণলৈ...
(১০ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৪)
No comments:
Post a Comment