অসমীয়া ভাষাৰ কালিকা

 

অসমীয়া ভাষাত প্ৰায় একধৰণেৰে উচ্চাৰিত যেন লগা কিন্তু নামমাত্ৰ পাৰ্থক্যখিনি ভালদৰে লক্ষ্য নকৰিলে স্পষ্টকৈ দেখা নোপোৱা, ভিন্ন অৰ্থ প্ৰকাশ কৰা দুটামান শব্দ তলত উল্লেখ কৰা ধৰণৰ -

Ø প্রসাদ - বিতৰণ কৰা নৈবেদ্য; অনুগ্রহ।

Ø প্রাসাদ - অট্টালিকা

 

Ø সহচাৰী - লগত যোৱা লোক।

Ø সহচৰী - লগত যোৱা স্ত্রী; পত্নী।

 

Ø ৰাজপ্ৰসাদ - ৰজাঘৰৰ অনুগ্রহ।

Ø ৰাজপ্রাসাদ - ৰজা থকা অট্টালিকা।

 

Ø অনুদিত - যিহৰ উদয় হোৱা নাই ।

Ø অনূদিত - যিটো অনুবাদ কৰা

 

Ø পুৰা - চাৰি বিঘা (মাটি); প্ৰায় দহ কিঃ গ্ৰাঃ পৰিমাণ (ধান)।

Ø পূৰা - পূৰ্ণ কৰ।

 

Ø কুট - সৰু সৰুকৈ কাট।

Ø কূট - কপটতাযুক্ত।

 

Ø সূত - ৰথৰ সাৰথি; হিন্দু  সম্প্রদায় বিশেষ; জন্ম হোৱা

Ø সুত - পুত্ৰ; ঋণৰ বাবদ দিব লগা ওপৰঞ্চি ধন।

 

Ø কুল -বংশ।

Ø কুল - নৈৰ দাঁতি।

 

Ø পুৰ - নগৰ।

Ø পূৰ  - পূৰ্ণ ।

 

Ø চটা - চেপেটা বস্তু (যেনে - এচটা কামী)।

Ø ছটা - পোহৰৰ জিলিকনি।

 

Ø চন - বছৰ।

Ø ছন - খেতি নকৰাকৈ পৰি থকা (মাটি)।

 

Ø চল - সুযোগ-সুবিধা।

Ø ছল - প্ৰতাৰণা কৰ।

 

Ø চলি - কাঠৰ সৰু চেপেটা খণ্ড

Ø ছলি - ল'ৰা-ছোৱালী।

 

Ø চাট - আঘাত; গৰুবিহুত গৰুৰ গাত মাৰিবলৈ বেঙেনা, কেৰেলা আদিৰ টুকুৰা সী লোৱা বাঁহৰ শলা ।

Ø ছাট - ঢাকি ধৰ।

 

Ø চান্দ - কোনো কাৰ্য কৰিবলৈ সুবিধা বিচাৰ ।

Ø ছান্দ - মেৰিয়াই বান্ধ ৷

 

Ø চাপ - হেঁচা।

Ø ছাপ - সাঁচ; মোহৰ

 

Ø চাৰ - আগবঢ়া; বেছি।

Ø ছাৰ - ঊর্ধ্বতন বিষয়া বা শিক্ষকক কৰা সম্বোধন

 

Ø চাৰি - দুইৰ দুগুণ।

Ø ছাৰি - এৰি ; সলনি।

 

Ø চাল - ঘৰৰ ওপৰৰ আচ্ছাদন; কৌশল।

Ø ছাল - গাৰ বাকলি ৷

 

Ø চালি - এচলীয়া ঘৰ; ম’ৰা চৰাইৰ মেলা পাখি।

Ø ছালি - তামোলৰ লগত খোৱা এবিধ লতাৰ ছাল।

 

Ø চিতা - শৱদাহ কৰিবলৈ সজা মেজি ৷

Ø ছিটা - গাত লগোৱা বসন্ত ৰোগৰ প্ৰতিষেধক।

 

Ø চিৰা - এবিধ জলপান।

Ø ছিৰা - মাহৰ ছেঁই; ঠেক আৰু দীঘলকৈ ফলা খণ্ড।

 

Ø চিৰি - 'শ্রী' শব্দৰ কোমল ৰূপ ।

Ø ছিৰি - তাঁতশালৰ সঁজুলি বিশেষ; খটখটি; ছিৰি - লো।

 

Ø চুটি - দীঘল নোহোৱা।

Ø ছুটী - কামৰপৰা অৱসৰ ।

 

 

Ø চেক - চেকা।

Ø ছেক - ছেকনীৰে সৰকাই পৰিষ্কাৰ কৰ।

 

Ø চেৰা - পনীয়া শৌচ কৰ; পাৰ হৈ যা ।

Ø ছেৰা - এৰি যোৱা (যেনেঃ ছেৰা বোটল)।

 

Ø চেকনি এছাৰি ৷

Ø ছেকনী -  জুলীয়া বস্তু ছেকা যতন।

 

Ø চেকা - দাগ; কলংক।

Ø ছেকা – আনৰ হতুৱাই ছেকনীৰে পৰিস্ৰাৱণ কৰা।

 

Ø চেলা - এবিধ বিষাক্ত কীট।

Ø ছেলা - ছাল গুচা।

 

Ø চৈ - পাণৰ নিচিনা এবিধ লতা।

Ø ছৈ - গৰু-গাড়ী, নাও আদিৰ ওপৰৰ ঢাকনী।

 

 

Ø নিচা - ৰাগি ।

Ø নিছা - ঘৰৰ খেৰ বখলিয়া ।

 

Ø বচা - ৰক্ষা কৰ; এবিধ মাছ।

Ø বছা - পেটু, বাকলি আদি গুচোৱা (মাছ); নির্বাচিত; আনৰদ্বাৰা বাছনি কৰা ৷

 

Ø বাচ - ৰক্ষা পৰ।

Ø বাছ - যাত্রী অনা-নিয়া কৰা যান বিশেষ।

 

Ø বেচন - বেচা কার্য ।

Ø বেছন - দাইলৰ মিহি গুড়ি।

 

Ø ৰছা - জৰী।

Ø ৰচা - ৰচনা কৰা।

 

Ø ৰেচন - পেট চলা ৰোগ।

Ø ৰেছন - ৰচদ-পাতি।

 

 

Ø লেছা - দীঘলীয়া বস্তুৰ কোছা

Ø লেচা - মাটিৰ এটা জোখ

 

Ø ইকান-সিকান - কান্ধ সলোৱা কার্য

Ø ইকাণ-সিকাণ - মুখ বাগৰি প্ৰচাৰ হোৱা কাৰ্য

 

Ø কাণ -  শ্ৰৱণেন্দ্ৰিয়; পাত্ৰৰ দাঁতি

Ø কান - খুঁটাৰ মূৰত কটা খোপ; কান্ধ

 

Ø কাণী - চকুৰে নেদেখা স্ত্রী

Ø কানি - এবিধ ৰাগিয়াল দ্রব্য

 

Ø কোণ - চুক

Ø কোন - পৰিচয় সোধা শব্দ

 

Ø পাণ - তামোলৰ লগত খোৱা এবিধ পাত

Ø পান - পি খোৱা কাৰ্য

 

Ø পাণি - হাত

Ø পানী - তৰল দ্ৰব্য বিশেষ

 

Ø পোণ - তামোল আদিৰ আশীটাৰ সমষ্টি

Ø পোন - সৰল; চিধা

 

Ø ফেণা - সাপৰ ফেঁট; আলু, আদা আদিৰ ঠেঙুলি

Ø ফেনা - মুখেৰে ফেন ওলা; ফেন উলিয়া

 

Ø বাণ - কাঁড়; মন্ত্ৰ; মাছ ধৰিবলৈ পতা কাঠীৰ বেৰ

Ø বান - বাঢ়নী পানী

(২০ ডিচেম্বৰ ২০২২ / সৰভোগ) 

************

 

"ভাৰণ্ড পক্ষীৰ জাক" উপন্যাসখনৰ সাৰাংশ

 ভাৰণ্ড পক্ষীৰ জাক

সুদীৰ্ঘদিন ধৰি সহাৱস্থান কৰি অহা বড়ো আৰু অন্যান্য অসমীয়া ভাষী জনগোষ্ঠীসমূহৰ জীৱনলৈ ক্ৰমে নামি অহা বিভাজনমুখী, ক্ষয়িষ্ণু আৰু অস্থিৰাৱস্থাৰ এক প্ৰতিচ্ছবি অংকন কৰা হৈছে উমাকান্ত শৰ্মাৰ ভাৰণ্ড পক্ষীৰ জাক উপন্যাসখনত। উপন্যাসখনত বৰ্ণিত ছেছাখুলি আৰু ছোনাফালি দুটা বড়ো অধ্যুষিত বৃহৎ অঞ্চল। ছেছাখুলিত বড়োৰ লগতে বৰ্ণহিন্দু, মুছলমান, নেপালী আদি বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মানুহে বাস কৰে। ধৰ্ম, জাত আৰু ভাষা বেলেগ বেলেগ হলেও বড়োসকলৰ ধৰ্মীয় সহনশীলতাৰ বাবে ছেছাখুলিৰ মানুহৰ মাজত সমন্বয় আৰু দৃঢ় একতা দেখা যায়। স্থানীয় হিন্দু মন্দিৰৰ পূজাৰী গৌৰীনাথৰ মতে ছেছাখুলিৰ সমাজ মাত্ৰ এখনেই। আনহাতে স্বাধীনতাৰ বহু বছৰৰ পাছতো বড়োসকলৰ কিবা উন্নতি হোৱাৰ সলনি চাৰিওফালৰ পৰা বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ হেঁচাত বড়োসকলৰ অস্তিত্ব বিপন্ন হোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখি নতুন চাম বড়ো যুৱক-যুৱতী ক্ষুদ্ধ হৈ উঠিছে। ছেছাখুলি-ছোনাফালিৰ বড়ো জনজাতীয় আৱেষ্টনীৰ মাটি বহিৰাগত শৰণাৰ্থীয়ে দখল কৰিছে, অঞ্চলটোৰ অব্যৱহৃত অৰণ্য অঞ্চলৰ হাবি-বন পুৰি মৈমনচিঙীয়া লোকে স্থায়ীভাৱে বসতি আৰম্ভ কৰিছে। বড়োসকলৰ এই বিপদৰ সময়ত ক্ষুদ্ধ যুৱকসকলে ঠায়ে ঠায়ে সংগঠিত হৈ চৰম পন্থা অৱলম্বনৰ যো-যাও চলাইছে। নিজৰ পৰন্পৰাকে সাৱটি সৰ্বস্বান্ত হবলৈ উলোৱা বড়োসকলৰ নতুন চামৰ মাজত এনে জাগৰণ দেখি গৌৰীনাথে সন্তোষ লভিছে। নতুনসকলৰ বিপৰীতে পুৰণিচাম লোক বহিৰাগতসকলৰ আগমনত শংকিত হোৱা নাই। এওলোকৰ মতে পমুৱা মানুহবোৰে এনেয়ে পৰি থকা মাটিত হাবি-জংঘল কাটি খেতি কৰি ভালেই কৰিছে। ছেছাখুলি বজাৰত দোকান-পোহাৰ বাঢ়ি অহাত বয়-বস্তু সহজতে আৰু সস্তাতে পোৱা গৈছে। কিন্তু অলিত-উৰ্মিলাহঁতৰ দৰে নতুন চাম ডেকা-গাভৰুৰ মতে বহিৰাগতৰ এই আগ্ৰাসন আৰম্ভণিতে ৰোধ কৰিব নোৱাৰিলে পাছলৈ সেয়া সম্ভৱ নহব। ইতিমধ্যে বড়ো আৰু বৰ্ণহিন্দুসকলৰ মাজত বিভিন্ন কাৰণত বিভাজনে মূৰ দাঙি উঠিছে। তাৰে এটা কাৰণ হৈছে অসমৰ ৰাজ্যভাষা অসমীয়া হোৱাটো বড়োসকলেও পোষকতা কৰিছিল কিন্তু তেওলোকৰ সমস্যাৱলী বৰ্ণহিন্দুসকলে কেতিয়াও উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে। 

নতুন চাম যুৱক-যুৱতীয়ে দেখা পায় যে বড়োসকলৰ উন্নতিৰ বাবে লোৱা যিকোনো আচনিৰ সুফল লাভ কৰিছে অ-বড়োসকলেহে। কৃষিজীৱী বড়োৰ উন্নতিৰ আচনিৰ ধনে অ-বড়ো ঠিকাদাৰকহে চহকী কৰিছে। বড়ো বসতিপূৰ্ণ অঞ্চলত পতা শিক্ষানুষ্ঠানতো অ-বড়োয়েহে চাকৰি পায়। ছেছাখুলিত কৰেন্দ্ৰৰ মাটিখিনিত ইটা ভাটা খুলি বলোভদ্ৰ পাঠক কেইবাখনো ট্ৰাকৰ মালিক হৈছে, ব্যৱসায়ী ৰামলালে ছলাহী কথাৰে বহুখিনি চৰকাৰী মাটি দখল কৰি কাৰখানা খুলিছে। ইতিমধ্যে এনেবোৰ কাৰ্য দেখি ক্ষুদ্ধ হৈ পৰা নতুন চাম ডেকা-গাভৰুৰ মাজত মত-বিৰোধ হোৱাত সিহঁত দুটা শিবিৰত বিভক্ত হৈ পৰিছে। তাৰ ভিতৰত ৰণজিলা-ৰণেনৰ দৰে কেইজনমানে দীৰ্ঘকালীন প্ৰস্তুতিৰে বড়োসকলৰ উন্নতিৰ কথা চিন্তা কৰে। আনহাতে অলিত-ঊৰ্মিলাহঁতে বিপ্লৱৰ চৰম পন্থা গ্ৰহণ কৰে। বড়োসকলৰ সৰ্বতোপ্ৰকাৰৰ উন্নতিৰ কথা চিন্তা কৰা অধ্যাপক বকুল দৈমাৰীৰ দৰে ব্যক্তিৰ পৰামৰ্শও সিহতে গ্ৰহণ নকৰে। বড়োসকলৰ সৰ্বাংগীণ উন্নতি কামনা কৰা শিক্ষক ৰমাকান্ত আৰু দেৱকান্ত অ-বড়ো হোৱা বাবেই অলিতহতৰ চৰম বিৰাগভাজন হয়। ইতিমধ্যে ছেছাখুলি-ছোনাফালিৰ চাৰিফালে হিংসা-প্ৰতিহিংসাৰ জুয়ে এক অস্থিৰ অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰে। বৰ্ণহিন্দু অসমীয়াসকলৰ বিৰুদ্ধে বড়ো চৰমপন্থী গোটটোৱে বহিৰাগত পমুৱাহতক কামত লগোৱাৰ চেষ্টা কৰে। ছেছাখুলিৰ ঘৰে ঘৰে অচিনাকি বড়ো ডেকাৰ কেম্প হয়। ইয়াৰে অসৎ চৰিত্ৰৰ ডেকাবোৰে গাৱৰ ছোৱালীৰ সৈতে বেয়া ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰাত স্থানীয় ডেকাৰ সৈতে সিহতৰ মাৰ-পিট আৰু কাজিয়া আৰম্ভ হয়। ক্ৰমাৎ পৰিস্থিতিয়ে জটিল আৰু ভয়াবহ ৰূপ পাই নিয়ন্ত্ৰণৰ সীমা অতিক্ৰম কৰাত চৰমপন্থী গোটৰ আদৰ্শবাদী নেতা অলিতে কেম্পৰ ডেকাহতক বুজনি দিবলৈ যাওতে সিও বেয়াকৈ মাৰ খায়। নিজে সৃষ্টি কৰি লোৱা সমস্যাই এইদৰে নিজকে গ্ৰাস কৰাৰ পাছত ভৱিষ্যতক লৈ হোৱা সংশয়ৰ মাজেৰে অলিতৰ আত্মোপলব্ধিৰ উদয় হোৱাৰ মাজেৰে উপন্যাসখন সামৰা হৈছে।

********