ভোগালীৰ নষ্টালজিয়া আৰু সাম্প্ৰতিক চিন্তা..

 

ভোগালীৰ নষ্টালজিয়া আৰু সাম্প্ৰতিক চিন্তা

 

ভোগালী বিহু বুলিলেই মনলৈ আহে স্কুলীয়া দিনবোৰলৈ। যিবোৰ সময়ত বিহুৰ এমাহ মান আগৰেপৰা আমিবোৰ সাজু হৈছিলো বিহুৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে। আমাৰ বাবে বিহুৰ প্ৰস্তুতি মানে স্কুলৰপৰা আহিয়েই ভাত বা জলপান যি পাওঁ তাৰে দুটামান নাকে-মুখে গুজি পথাৰলৈ বা কাষৰে কোনোবা এখন হাবিলৈ দৌৰ মাৰিছিলোঁ।

এই দৌৰৰ অন্তৰালত সেই কেইটামান দিনত মাত্ৰ দুটাই চিন্তাই ক্ৰিয়া কৰি আছিল আমাৰ মন-মগজুত। আমাৰ প্ৰথম চিন্তাটো আছিল ওচৰে পাজৰে ধান দোৱাৰ পিছত থাকি যোৱা পথাৰৰ নৰাৰ মাজৰপৰা বিচাৰি দীঘল আৰু ভাল নৰাবোৰ যিমান পাৰি সিমান বেছিকৈ কাটি থোৱা। কাৰণ উৰুকাৰ নিশাটো কটাবলৈ বনাব লগীয়া ভেলাঘৰটো যাতে নৰা কম হোৱাৰ বাবে বনোৱাত খেলি-মেলি নালাগে। লগতে সেইদিনা সন্ধিয়াৰপৰা ৰাতি শুৱালৈকে মাটিত পাৰিবলৈও বুজন পৰিমাণৰ নৰাৰ প্ৰয়োজন হব আমাক। গতিকে আনে কটাৰ আগতে ভাল নৰাবোৰ কাটিব লাগিব। ভাল নৰা মানে ইতিমধ্যে ধান দোৱা কেতিয়াবাই শেষ হোৱাত ৰ'দ-বৰষুণৰ লগতে উদঙীয়া গৰু-ছাগলীয়ে পথাৰত ঘাঁহ বিচাৰি নৰাবোৰ খাই-মহতিয়াই নষ্ট কৰাৰ মাজৰপৰা বিচাৰি উলিওৱা নৰাবোৰৰ কথাহে কোৱা হৈছে।

দ্বিতীয় চিন্তাটো হ'ল,

গাঁৱৰে হাবি এডৰাত সোমাই মেজিৰ বাবে খৰি কটা। আমাৰ শৈশৱ কৈশোৰৰ দিন বোৰত আমাৰ গাঁৱৰ চৌপাশে পুৰণা ডাঙৰ ডাঙৰ গছৰ আকাল নথকা বাবে কোনোবা দুই-তিনিজোপা গছৰ কেইটামান ডালেৰেই মূল মেজিটোৰ বাবে পৰ্যাপ্ত খৰি হৈও দুই তিনিটা সৰু সৰু মেজিৰ উপৰিও উৰুকাৰ ৰাতিৰ ভোজ ৰন্ধা আৰু ৰাতিটো জুই পুঁৱাবলৈও বেলেগকৈ খৰিৰ প্ৰয়োজন হোৱা নাছিল।

উৰুকাৰ দিনা মেজি জ্বলোৱাৰ আগতে কাউৰীয়ে কা নকৰোঁতেই টোপনিৰপৰা উঠি পুহ মাহৰ ঠেঁটুৱৈ ধৰা ঠাণ্ডাতে নদীত জোবোৰা এটা মাৰি গা-ধোৱাৰ যি হেপাঁহ সেয়া ভাষাৰ বৰ্ণোৱা বৰ্তমান মোৰ বাবে অসম্ভৱ। মেজিৰ জুইতে পুৰি খোৱা গৰম গৰম মিঠা আলু, মোৱা আলু, কাঠ আলুৱে শৈশৱ-কৈশোৰত তালু পুৰি নিয়াৰ আনন্দকণ যে আজি মোৰপৰা বহু যোজন নিলগত যেন কিয় লাগে বাৰু!! এতিয়াওটো মই একেই মেজিৰ জুইত পুৰি মিঠ আলু আৰু কাঠ আলুকে ধৰি বিবিধ আলুৰ সোৱাদ নোলোৱাকৈ থকা নাই। কিন্তু ক'তা আগৰ দৰেচোন মাদকতা আৰু আগ্ৰহ এটাও বিচাৰি নাপাওঁ মই।

বিহুৰ এমাহ মানৰ আগৰে পৰা নৰা কাটি নিজে সাজি উলিওৱা ভেলাঘৰটো পুৱা পৰম্পৰা ৰক্ষাৰ নামত জ্বলাই দিয়াৰ সময়ত মনটোত বিষাদবোধৰ উদয় নোহোৱাকৈ থকা নাছিল। কিন্তু সেই সময়ত আমি দুখন চালি দি তম্বু আকৃতিৰে বা বাঁহ-খেৰেৰে নিৰ্মিত সৰ্বসাধাৰণ ঘৰ এটাৰ দৰে নৰাবোৰ বাঁহত বেত নতুবা তমালেৰে বান্ধি সাধাৰণভাৱে বনোৱা ভেলাঘৰটো জ্বলাই দিয়াৰ সময়ত আজিৰ দৰে ভেলাঘৰ জ্বলোৱাক লৈ ৰাজ্যৰ কোনো স্থানত বিতৰ্কৰ সূত্ৰপাত হোৱা বুলি সেই সময়ত শুনা কিন্তু মনত নপৰে। কাৰণ তেতিয়া সাজি উলিওৱা ভেলাঘৰবোৰৰ আকৃতি সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দৰে কোনো এক স্থায়ী সাংস্কৃতিক, ধৰ্মীয় বা অন্য ঘৰৰ আৰ্হিৰে নিৰ্মাণ কৰাৰ প্ৰতিযোগিতা এখন সৃষ্টি হোৱাৰ পৰিৱেশ এটা আমাৰ মাজত নাছিল। উৰুকাৰ ৰাতিটো থাকি পুৱাই জ্বলাব লগীয়া মেজিটো পহৰা দিয়াৰ পৰম্পৰাটো ৰক্ষাৰ কৰ্তব্য পালনৰ লগতে সৰু-ডাঙৰ মিলি এৰাতি নিৰ্ভেজাল আনন্দ-ফূৰ্তি কৰাতোতেই যেন ভেলাঘৰটো নিৰ্মাণৰ উদ্দেশ্য নিহিত আছিল তেতিয়া। অন্য দিশত নহলেও এনেবোৰ দিশত আমাৰ শৈশৱ-কৈশোৰত ওচৰ চুবুৰীয়া গাঁওবোৰ কিন্তু ভোগালী আছিল বুলি কলেও বঢ়াই কোৱা নহ'ব নিশ্চয়।

কিন্তু সময় সলনি হোৱাৰ লগে লগে আমাৰ শৈশৱ-কৈশোৰৰ ভোগালী বিহুৰ নিভাঁজ আনন্দখিনিও ব্যৱসায়ীক পণ্যলৈ ৰূপান্তৰিত হল। আজি আপুনি মই বিহুৰ বতৰত অসমৰ গ্ৰামাঞ্চলত বিহুৰ পিঠা-পনা, জা-জলপান সকলোৰে ঘৰত পাব যে তাৰ নিশ্চয়তা নাই। ভেলাঘৰ আৰু মেজিৰ আয়োজনো আগৰ দৰে সকলো গাঁৱতে সুলভ নহয়। কিন্তু অসমৰ প্ৰতিখন সৰু-বৰ চহৰতে ভোগালী মেলাৰ জাক-জমকীয়া আয়োজন প্ৰতি বছৰে আগৰ বছৰতকৈ চকুত লগা হৈ আহিছে। গাঁওবোৰো আকৌ কিছুমান ক্ষেত্ৰত আধুনিকতাৰ সৈতে ফেৰ মৰাত পিছপৰি ৰোৱা নাই। বৰ্তমান কেৱল প্ৰতিযোগিতাৰ নামত আৰু দূৰদৰ্শন, বাতৰি-কাকতত নিজকে প্ৰচাৰ কৰাৰ স্বাৰ্থতে কোনে কিমান ওখকৈ মেজিটো সাজিব পাৰে আৰু কাৰ ভেলাঘৰটো সকলোতকৈ আটক ধুনীয়া কৰি দহজনৰ প্ৰশংসা বুটলিব পাৰে তাৰে এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতা চলিছে অসমৰ গ্ৰামাঞ্চলৰ ৰাইজৰ মাজত। ইয়াৰে গইনা লৈ সাজি উলিওৱা ভেলাঘৰবোৰে সেয়েহে আগৰ সাধাৰণ ৰূপ এৰি আধুনিক ৰূপত উদ্ভাসিত হৈ উঠিছে ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ, হোৱাইট হাউছ, কুতুবমিনাৰ কিম্বা কোনোবা প্ৰখ্যাত মঠ-মন্দিৰৰ আৰ্হিত। এনে ভেলাঘৰত উৰুকাৰ আগৰাতিটো ৰাইজ থাকক নাথাকক দূৰদৰ্শনৰ বাতৰি নাইবা বাতৰি-কাকতৰ পৃষ্ঠাত কিন্তু ই ঠিকেই স্থান পাইছে। সেয়ে হয়তো উৰুকাৰ পুৱা পৰম্পৰা মানি মেজি জ্বলোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে বিভিন্ন আৰ্হিৰ এই ভেলাঘৰবোৰো জ্বলাই দিয়াৰ লগে লগে আৰম্ভ হৈছে বিভিন্ন তৰ্ক-বিতৰ্কৰ। এনে তৰ্ক-বিতৰ্ক কৰি থকাসকলৰ বহুতে কেতিয়াও হয়তো ভেলাঘৰত এৰাতি কটোৱাৰ মাদকতা পোৱা নাই। কিন্তু তেওঁলোকে ভেলাঘৰটো জ্বলাই দিব লাগে নে নালাগে, সেই বিষয়ৰ একো একোজন বিশেষজ্ঞ হৈ দূৰদৰ্শনৰ অনু্ষ্ঠান আৰু সামাজিৰ মাধ্যমৰ বতাহ গৰম কৰি আছে!!

(১৫ জানুৱাৰী ২০২৩/গোলাঘাট)

Death of a Virtual Character আৰু সামাজিক মাধ্যমত অসমীয়াৰ আৱেগ...

 

ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীত ভাৰ্চুৱেল চৰিত্ৰৰ মৃত্যু-শোক

 

ইমানদিনে চিনাকী আত্মীয়জনৰ মৃত্যুত চকুলো টোকা এটা চিৰাচৰিত চিনাকী দৃশ্য আছিল। নতুবা চিনাকী কোনোবা এজন চুবুৰী, গাওঁ নতুবা পৰিয়াল-পৰিজনৰ দূৰ সম্পৰ্কীয়জনৰ মৃত্যুৰ বতৰাইও মানুহৰ মনক বিষাদৰ ছাঁ পেলাইছিল। কেতিয়াবা প্ৰিয় সাহিত্যিক, খেলুৱৈ, অভিনেতা বা ৰাজনীতিকৰ মৃত্যুৱেও দেশ বা সমগ্ৰ বিশ্বতে দুখৰ পৰিবেশ সৃষ্টি কৰিছিল।

লাহে লাহে সময় সলনি হল – দিনে নিশাই কাকত, টেলিভিছনৰ পৰ্দাত মৃত্যুৰ বাতৰি শুনি-দেখি মানৱ জাতি ইমানেই অভ্যস্ত হৈ পৰিল যে মৃত্যুৰ খবৰে মানুহক উদ্বীগ্ন কৰি তুলিব নোৱাৰা হল বৰ্তমান সময়ত। মৃত্যুতকৈও মানুহৰ জীৱনৰ ব্যস্ততা ইমানেই বাঢ়িছে যে কাৰোবাৰ মৃত্যুত এপলক চকুলো টুকিবলৈও কাৰোৰে সময় নোহোৱা হৈছে। আনকি বিদেশৰ কোনোবা এটা ব্যক্তিগত কোম্পানীত শকত দৰমহাৰ চাকৰি কৰি থকা পুত্ৰ বা ছোৱালীজনীৰো মাক-দেউতাকৰ মৃত্যুৰ সময়ত এখন্তেক লগ দিবলৈও সময় নোহোৱা হল। ফলশ্ৰুতিত মাক-বাপেকৰবোৰ ক্ৰমে অকলশৰীয়া আৰু নিৰুদ্বেগ, নিস্তেজ একো একোটা যন্ত্ৰলৈ পৰ্যবসিত হোৱা আৰম্ভ হৈছে মানুহ নামৰ প্ৰাণী বিধৰ মাজতে। যিয়ে সুবিধা পালেই নিজকে নিজে জীৱশ্ৰেষ্ঠ আখ্যা দিহে শান্তি অনুভৱ কৰে।

কিন্তু সময়বোৰ যে আৰু সলনি হৈ পৰিছে আমাৰ চৌপাশৰ। চুবুৰী নতুবা গাঁৱৰ খুৰা-খুৰীৰ, ৱাৰ্ড কিম্বা হাউচিং ছচাইটিৰ আংকল-আন্টীৰ নামটো জানিবলৈ আজিৰ সময়ত কাৰোৰে হাতত সময় বা আগ্ৰহ এটাও নাই। কিন্তু সেই সময় নথকা মইটোৱে কিন্তু ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীৰ এনে কিছুমান চৰিত্ৰৰ সৈতে একাকাৰ হৈ যাওঁ যে বহু সময়ত ঘৰখনত কথা পুতিবলৈ সময় নোপোৱা মইটোৱে কিন্তু ঠিকেই নিজৰ ব্যক্তিগত সমস্যাৰপৰা আৰম্ভ কৰি ব্যক্তিগত জীৱনৰ বহু গোপন অধ্যায় ভাৰ্ছুৱেল জগতৰ প্ৰিয় চৰিত্ৰৰ আগত বিনা চৰ্তে মুকলি কৰি দিবলৈ অলপো কুন্ঠাবোধ নকৰোঁ। চিনাকী ডাক্তৰ এজনৰ কাষলৈ গৈ সমস্যাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ যোৱাৰ সলনি কেতিয়াও নেদেখা এজন অচিনাকী ডাক্তৰৰ সৈতে ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীৰ সুবিধা লৈ বিনা কষ্টৰে সমস্যাৰ সমাধান সূত্ৰ বিচৰাত ব্যস্ত আজিৰ পৃথিৱীৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যকেই।

(১৪ জুন ২০২২/সৰভোগ/ড০ সুকৃতি চৌধুৰী নামৰ এতিয়ালৈকে মই জনাত আৰু বুজাত কাল্পনিক চৰিত্ৰ এটাৰ জাপানত মৃত্যুৰ খবৰে ফেচবুক তোলপাৰ লগাই থকাৰ সময়ত মনলৈ অহা অভিব্যক্তি।

পৰৱৰ্তী সময়ত চৰিত্ৰটো যে সচাঁকৈয়ে কাল্পনিক আছিল সেয়া প্ৰতিপন্ন হৈছিল।)

শৈশৱৰ আঘোণক বিচাৰি যোৱাৰ হাবিয়াহ..

শৈশৱৰ আঘোণ – তোক বিচাৰি পাম নে মই!

অসমৰ বায়ু, পানী, মাটিৰ পৰা কৰ্তব্যৰ তাগিদাত আঁতৰি থকা বান্ধৱী এজনীয়ে হঠাৎ এদিন ফোন কৰি জনালে যে, তাইৰ বোলে আঘোণৰ পকা ধাননিডৰাত লুকা ভাকু খেলিবলৈ মন গৈছে। মইও পুলকিত হলোঁ অজানিতে। কৰ্তব্যৰ তাগিদাত আঘোণৰ ধাননিত ভৰি দিবলৈ ময়ো যে ঘৰৰ পৰা বহু আঁতৰত। বান্ধৱীলৈ মনৰ অনুভৱখিনি লগে লগেই মেচেজ এটা কৰি পঠিয়ালোঁ (প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ কৃপাত চিঠি এখন লিখাৰ প্ৰয়োজন নহ’ল) –

        আঘোণৰ ধাননিডৰাই মোক হাত বাউলি মাতিছে

        পথাৰত এৰি যোৱা নৰানিত বাগৰি আকৌ লুকা ভাকু খেলিবলৈ বৰ মন গৈছে।

সোঁৱৰণিৰ স’তে অনুভৱী মনটো আন্দোলিত হৈ উঠিছে

ধানপাত আৰু নৰাই কটা ভৰি-হাতত গধূলি মাই গৰম পানীৰে ধুৱাই দিওঁতে

চেক্ চেক কৰে ধৰোতে মৰা চিঞৰটোৰে।

কুঁৱলী পৰা পুৱাটোৰ বগা চাদৰখনত লুকাই পৰি

অজানা দেশলৈ যাবলৈ যে মন গৈছিল – সেই তেতিয়াই

জুহালৰ গুৰিত বহি আইতাৰ সতে পতা কথাবোৰ

আইতাৰ সোঁৱৰণিবোৰে ৰোমাঞ্চিত কৰি তোলা মনটো

আজি ক’ত পাৰা-পাৰ বিচাৰি ভ্ৰমিছে বাৰু নিজৰ অজানিতে

বাস্তৱৰ লগত যে কিয় মিতিৰালি পাতিব পৰা নাই

ব্যস্ত জীৱনতো মনে বিচাৰে যুক্তিৰ আচ্ছাদন..

মেচেজটো দি উঠিয়েই মনটোচোন কোনোবাখিনি পালেগৈ। মনটোৱে মোক কৈ উঠিল, তাৰ স্মৃতিকাতৰতাক শব্দৰ জালেৰে মেৰিয়াই ধৰি। আঘোণৰ পথাৰত স্মৃতিৰ সফুঁৰা মেলি ধৰিলে মনটোৱে তাৰ স্বচ্ছন্দতাৰে।

আঘোণৰ পথাৰত মাহঁতে ধান দাই থাকোতে কৰা নিৰ্দোষ ধেমালিবোৰ আকৌ কৰিবলৈ মন গৈছে।তেতিয়া মাক ধান দাওঁতে কৰা আমনিবোৰ যেন আকৌ এবাৰ কৰিম। মাৰপৰা শুনা মৰমৰ গালিবোৰ আকৌ শুনিবলৈকে যে কাণ উনাই ৰৈছো মই। পথাৰৰ আলিয়েদি দৌৰি ফুৰোতে খোপনি হেৰুৱাই পকা ধাননিত পৰি গৈ দুটামান বাগৰ দোঁ খাই থকা সোণবৰণীয়া গুটি ধানবোৰৰ ওপৰতে বেছিকৈ মাৰিবলৈ মন গৈছে। সেইদৰে কৰি পোৱা আনন্দখিনিৰ ভাগ মই যে কাকো দিবলৈ ৰাজি নহয়। নৰা আৰু ধানৰ ওপৰত বাগৰোতে, তলে ওপৰে লুকা ভাকু খেলোতে ধান পাত আৰু নৰাই হাত ভৰি আৰু মুখত কাটি চিট্ চিটোৱাৰ মাদকতা এতিয়া জানো ঘূৰাই পাম। শৈশৱ অতিক্ৰমি কৈশোৰত ভৰি থলো আৰু ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে যৌৱনৰ সোণালী সোঁৱৰণীতহে মাথোন ৰৈছেগৈ স্মৃতিৰে পৰিপূৰ্ণ ভঁৰালটি। যাক জীৱনজোৰা সাধনাৰেও মই ঘূৰাই নাপাওঁ, তেতিয়াৰ মইটোৱে পোৱাৰ অনুৰূপে। শিক্ষা তথা জীৱনৰ জটিলতাত ঘৰৰপৰা আঁতৰি থাকি হেৰুৱাইছো গাঁৱৰ মাটিৰে সাঙুৰ খাই পৰা আপোনজনৰ আদৰ, মৰম মিহলি মাটিৰ গোন্ধটো। যিটো গোন্ধ মোৰ মনৰ মাজত প্ৰতিপালিত হয় আলফুলে, খুব সযতনে। এইমাত্ৰ মই যেন নিভাঁজ গোন্ধটো বুকুত সামৰি পকা ধাননিডৰাত আঘোণৰ পথাৰত বাগৰ এটা মাৰিমগৈ।

মামাহঁতে কঢ়িয়াই অনা ডাঙৰিৰপৰা সৰি পৰা ধানবোৰ জানো বুটলি পেন্টৰ জেপত আকৌ ভৰাবলৈ পাম জানো কেতিয়াবা! মাক আব্দাৰ ধৰি জেওৰা এডালৰ আনটো মূৰ কেতিয়াবা জোঙালি লৈ কেতিয়াবা জোঙালি নোলোৱাকৈয়ে চাৰিটাৰ পৰা ছটা মুঠি কেকোজোকোকৈ কঢ়িয়াই আনি প্ৰদৰ্শন কৰা বীৰত্বপূৰ্ণ কাৰ্য অন্য যিকোনো দুঃসাহসিক কাৰ্যৰ তুলনাত আজিও গৌণ হৈ পৰে। ডাঙৰ হোৱাৰ যি চিৰন্তন গোপন হাবিয়াস (দেউতা, মামাহঁতৰ দৰে) সেই সময়ত মনৰ মাজত সংগোপনে ৰাখিছিলো, তেনে কোনো অনুভৱৰ সাৰ্থকতা আজি বিচাৰি চলাথ কৰিলেও মই নাপাওঁ। দিনটো পথাৰৰ আলিয়ে আলিয়ে দৌৰা দৌৰি, নৰানিৰ মাজত লুকা-ভাকু খেলি আৰু কান্ধত কঢ়িয়াই অনা চাৰি বা ছয় মুঠিৰ ডাঙৰিৰ ভৰে চকুলৈ টোপনি মাতি আনে মাই গৰম পানীৰে ভৰি-হাতকেইটা ধুৱাই দিয়াৰ সময়তে। নৰানি, ধাননিৰ মাজত লুকা-ভাকু খেলাৰ আচল আনন্দ পাওঁ এইকণ সময়তে। ধান পাতে কটা ঠাইবোৰত পানী লাগোতে চেক্ চেকাই উঠোতে চিঁঞৰটোও আপোনা আপোনি উলাই আহে ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে। টোপনিৰ কোলাত আশ্ৰয় লওঁ কেতিয়াবা দুগৰাহমান ভাত মাৰ হাতেৰে খায়, কেতিয়াবা নোখোৱাকৈয়ে। টোপনিতে আকৌ দৌৰি ফুৰো অন্য এখন পথাৰত। পুৱা উঠিয়েই বিচনাতে লগা ভোকটোৰ বাবে কেতিয়াবা খাব লগা হয় আলু পিটিকাৰে ধোঁৱাই থকা ভাত। সেই সময়বোৰত ইমান নিজক লৈ ব্যস্ত থাকো যে মাৰ সময়ৰ প্ৰতি, কাম-কাজৰ প্ৰতি কাণসাৰেই নাথাকে। গধূলি ভৰি-হাত ধোঁৱাওতে পথাৰলৈ আৰু নাযাওঁ বুলি শপত খালেও মাই কাচিখনলৈ পথাৰলৈ যাবৰ কাৰণে সাজু হ’ল কি নহ’ল, মই গৈ পথাৰত হাজিৰ আগতীয়াকৈ। আইতাই সাধু শুনাবলৈ মাতিলেও গধূলি জুহালত বহি শুনাৰ বন্দোবস্তিৰে মাৰ পিছ লওঁ কোনোবাদিনা। প্ৰথমে চাদৰ এখনেৰে ছাঁ কৰি দিয়া নৰাৰ ওপৰতে শান্ত-শিষ্ট হৈ বহাৰ অভিনয় আৰু ইটো সিটো সুধি মাক ব্যতিব্যস্ত কৰি ক্ৰমে মইও ব্যস্ত হৈ পৰোঁ মোৰ নিজৰ দৈনন্দিন কৰ্মসূচীখনত।

কিন্তু আজি মই ক’ত বিচাৰি পাম তোক মোৰ শৈশৱৰ আঘোণ!

ক্ৰমান্বয়ে যেন আঘোণ হেৰাই গৈছে তথাকথিত আধুনিক ব্যস্ততাৰ মাজত!

সময়ৰ গতিত আধুনিক বেশ-ভূষাৰে আঘোণৰ ব্যস্ততাভৰা মাদকতাময় সময়বোৰ

হৈ পৰিছ নেকি গতানুগতিকতাৰ নামান্তৰ মাথোন!!

*********