ভাৱ বিলাসিতা...

...সময়ৰ গতিশীলতাত কেতিয়াবা বাকৰুদ্ধ হৈ পৰো...সকলোতে যে গতিৰ কি এক তীব্ৰ প্ৰতিযোগিতা... কিছু অলীক কল্পনাত মচগুল হৈ যেন মই ৰৈ গৈছো একে ঠাইতে... বহু দূৰ আগুৱাই গৈছে সমাজখন... নতুন প্ৰজন্মৰটো কথা কোৱাই নিষ্প্ৰয়োজন... নিজৰ ওপৰত থকা সকলো বিশ্বাস যেন হেৰাই যায় খন্তেকৰ কাৰণে... পাৰ হৈ যায় তীব্ৰ গতিৰে ৰাস্তাৰ ধূলি উৰুৱাই কেতিয়াও নাম নুশুনা নতুন গাড়ীৰ সমদল এটা... সভ্যতাৰ জয়গান গাই যায় নে সমাজৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যকৰ দৰিদ্ৰতাক উপহাস কৰি যায় বুজিব নোৱাৰো... 

কিবা এটা নতুন সৃষ্টিশীলতাৰ অপেক্ষাত থৌকি বাথৌ দেহ-মন... কিন্তু চৌপাশলৈ চকু দিলেই চোন হতাশাত মনটো কোছ খায় আহে... সমস্যা আৰু আশা-ভংগৰ সীমাহীন বিষাদ গাথাঁৰে পৰিপূৰ্ণ মোৰ পাৰিপাৰ্শ্বিকতা... এই সমস্যাবোৰ বাৰু কেৱল মোৰ মনে কোৱা সমস্যাহে নে... আনসকলৰ দৃষ্টিত এই সমস্যাবোৰৰ কোনো গুৰুত্বই নাইনে কি... কৰবাত বাৰু আৱদ্ধ হৈ পৰিছে নেকি বাৰু আমাৰ মানবীয়তাৰ সংজ্ঞা... আজিকালি যে আমি কিছুমান নিৰ্দিষ্ট নতুন এক কেন্দ্ৰিক বৃত্তৰ পাকচক্ৰত সোমাই পৰিছো নিজৰ অজানিতেই...

নিজৰে ৰাজ্যখনত বানপানীৰ সমস্যা... অনুপ্ৰৱেশৰ সমস্যা... নিবনুৱা সমস্যা... যাতায়াত-যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ দুখ লগা অৱস্থা... নিত্য প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীৰ দিনক দিনে হৈ থকা চৰা দাম... চৰকাৰৰ নিৰুদ্বেগ মানসিকতা তথা ভৱিষ্যতৰ কাৰণে কোনো পৰিকল্পনা নোহোৱা আদি এশ-এবুৰি সমস্যাৰ মাজতো মানুহে যুজি গৈছে জীৱনৰ প্ৰতিটো পল... সপোনৰ বাটত খোজ পেলাইও দিঠকক মহীয়ান কৰি তুলিছে বিভিন্নজনে নিজা প্ৰতিভা আৰু অধ্যব্যৱসায়েৰে...

ইমানৰ পিছতো আমি আওৰাও অৰ্থনীতি -সমাজনীতিৰ নিত্য নতুন সংজ্ঞা... ব্যৱহাৰিক জীৱনত পুজিবাদৰ জয়গান গাই দহজনৰ ওচৰত সাম্যবাদৰ ওপৰত বক্তৃতা দি ভাল পাও আমিয়েই... ডাচ্ কেপিটেল খায় নে পিন্ধে নজনাকৈও আমি মাৰ্ক্সবাদৰ হৈ উকালতি কৰো বন্ধুৰ সতে হোৱা আড্ডাত... নাজোনো মাৰ্ক্স, লেনিন, মাও চে ডংৰ নিঃস্বাৰ্থ ত্যাগ আৰু সাধাৰণজনৰ কাৰণে দেখা সপোনবোৰৰ বাস্তৱিকতা আজিৰ বিশ্বায়নৰ যুগত কিমান দূৰ যুক্তি সংগত... 

(৮ জুন ২০১৪)