মনৰ বতৰা...

ভাৱনাই বাট হেৰুৱাই... মনৰ আদিগন্ত বিয়পি মাজে মাজে শুকুলা মেঘৰ মাজেৰে উৰি যায় বহু সপোনৰ পানচৈ... নিঃসংগতাত বাট হেৰুৱাইও ভাল লাগে কেতিয়াবা কিছুমান মুহুৰ্তত... চিন্তাৰ পকনীয়াত পৰি বাৰে বাৰে অস্থিৰ হৈ পৰে মন... আৰু যেতিয়া পাৰত উঠো এক আশাতীত উলাহত মনৰ পৰা উলাই যায় দুৰ্ভাৱনাবোৰ কোনোবা ফালেদি... সেউজ সন্ধানী মনৰ হালধীয়াবোৰত বুলাই যায় ফাগুণৰ পছোৱাজাকে বৰদৈচিলাই মাতি অনা বসন্তৰ লহৰ... প্ৰকৃতিৰ লাৱনী পৰশত দেহ-মন সাতখন আঠখন কৰি উঠা পৰতে যেন বসন্তই দিয়ে তৃষ্ণাতুৰ প্ৰাণত মৃত সঞ্জীৱনী...

নিজান ৰাতি যেতিয়া জান-নিজানকৈ চিফুংৰ সুৰ এটা ভাঁহি আহে আচিনা-অজানা স্থানৰ পৰা... কব নোৱাৰাকৈয়ে ৰাভাদেৱৰ মুখখনে অগা-দেৱা কৰে মন চক্ষুৰ সন্মুখেদি... সুৰটোৰ পম খেদি গৈ যেন বিচাৰি উলামগৈ এখন কল্পলোকত... শান্ত-সমাহিত এখন অনন্য প্ৰদেশৰ পৰা ভাঁহি অহা এই সুৰতে মগন হৈ যেন আমি আগবাঢ়িছো অনাগত দিনৰ শুভ ক্ষণলৈ... যাক বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছিল ৰাভা ককাইদেৱেও... বিপ্লৱৰ পথ আওৰাও জনগণৰ মুক্তিৰ গান পোৱা ৰাভা দেৱে খাতি-খোৱা জনসাধাৰণৰ মাজতে বিচাৰি পাইছিল এখন মনৰ পৃথিৱী... সেইখন পৃথিৱী... যিখন আমাৰ প্ৰত্যেকৰে মনৰ মাজত অঁকা আছে...

(১৫.০৯.২০১৪)