ঈশ্বৰ সম্পৰ্কীয় ভাৱনা

জীৱ শ্ৰেষ্ঠৰ যি সৰ্বসাধাৰণ ভাৱনা তাৰ অনুৰূপে মইও বিশ্বাস কৰো এক অদৃশ্য শক্তিক। নামবিহীন এই অচিন অজানা শক্তিকে ভিন্ন নামেৰে আমিয়ে নামাংকৃত কৰি আহিছো আৱাহমান কালৰে পৰা। কেতিয়া জানো ভগৱান, যীশু, আল্লা, বুদ্ধই আমাৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৃথক হৈ পৰিছিল এই মানুহ প্ৰজাতিৰ মাজত? মোৰ বাবে যি ভগৱান কৃষ্ণ, বিষ্ণু, ৰাম আদি নামেৰে পৰিচিত সেই একেজন অদৃশ্য শক্তিৰ গৰাকীয়েই অন্য কাৰোবাৰ বাবে হৈ পৰিছে যীশু, আল্লা বা বুদ্ধ।

কিন্তু এই অদৃশ্য শক্তিৰ গৰাকীয়েইচোন আধুনিক বিশ্বত মানৱ জাতিৰ মংগল সাধনত সম্পূৰ্ণ ৰূপেই বিফল হৈছে। বিপৰীতে মতানক্যৰ ফলশ্ৰুতিত সৃষ্টি হৈছে নিজৰ মাজতে ৰক্তক্ষয়ী সংঘৰ্ষৰ৷ নিপাত গৈছে নিৰপৰাধী শিশু, আৱাল বৃদ্ধ, বণিতাৰ পৰা কিশোৰ তথা যুৱকসকল। কোন দায়ী ইয়াৰ বাবে প্ৰকৃততে- মানুহ নিজেই নে মানুহৰ অগাধ বিশ্বাসৰ স্থলী ঐশ্বৰিক শক্তিৰ আধাৰসমূহ? যদি তেওঁৰ সচাঁই অপাৰ মহিমা তেন্তে কিয় তেখেতে এইসমূহৰ নিষ্পত্তিৰ পথ নেদেখুৱাই... ইমানৰ পাছতো আমাৰ বিশ্বাস হেৰাই যোৱা নাই হয় কিন্তু আমিওটো সলনি হব পৰা নাই অলপো। দুখৰ সময়ত অদৃশ্য শক্তিৰ ওচৰত হাত পাতো, দুখবোৰো জাপি দিও তেওঁকে৷ কিন্তু সুখ প্ৰাপ্তিৰ মধুময় সময়খিনিত কেইজনে অন্তৰৰ পৰা সঁচাকৈ নিভাঁজভাৱে তেখেতক মনত পেলাও বাৰু?

(৫ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৬, মাছখোৱা)