কি হৈছে বাৰু আমাৰ চৌপাশে এইবোৰ ... মানুহ বোলা প্ৰাণীটোৰ আজি বাৰু বিচাৰ-বুদ্ধিৰ বিলোপ ঘটিলনে কি... একেখন দেশৰে চাৰিসীমাত থাকি সীমাৰ কাৰণে ইমানখন মহাভাৰত... পথাৰৰ মাটিৰ সীমা ঠেলা-ঠেলিক লৈতো আগতেও গাৱৰ নদাই-ভদাইহতৰ মাজত আৰিয়া-অৰি লাগিছিল... তেতিয়া আজিৰ দৰে পিছে পুলিচ-কাচাৰীৰ লেঠাও নাছিল ইমান... গাৱৰে গাওবুঢ়াই সৰ্বে-সৰ্বা আছিল... তেওৰ দুষাৰমান বুজনিতে ইতি পৰিছিল সকলোবোৰ খেলি-মেলিৰ... বৰ বেছি নামঘৰত মেল বহিছিল... আৰু মেলৰ অন্তত সকলোৰে মাজৰ সংম্পৰ্কবোৰ আগতকৈ বেছি দৃঢ়হে হৈছিল... আজিৰ দৰে দিনে দিনে অৱনতি ঘটা নাছিল... নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰি ৰাইজৰ আগত আঠু লৈছিল...
আমিবোৰ যিমানেই শিক্ষিত তথা আধুনিক হবলৈ ধৰিছো সিমানেই মানৱীয়তাৰ অৱনমনহে ঘটিছে... বিশ্বৰ সকলো প্ৰান্ততে আজি হত্যা-হিংসা, লুন্ঠন-ধৰ্ষণ, চুৰি-ডকাইতি আদিবোৰৰ প্ৰকোপ দিনক দিনে বাঢ়িছেহে... দেশবোৰৰ মাজৰ আন্তৰাষ্ট্ৰীয় সীমা বিবাদটো এক পুৰণিকলীয়া বেমাৰ... অন্য দেশৰ প্ৰসংগলৈ নগৈ নিজৰ দেশখনৰ প্ৰেক্ষাপটতে চকু ফুৰালে দেখা পাও যে... চুবুৰীয়া দেশ চীনৰ লগত দেশৰ স্বাধীনতাৰ পিছৰে পৰা থকা অৰুণাচলৰ কিছু অঞ্চলক লৈ থকা বিবাদৰ আজিকোপতি কোনো ধৰণৰ সমাধানৰ চেষ্টা কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ বা বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষসমূহে কৰা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই... সামান্তৱৰ্তী পহৰা চকীসমূহত থকা সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীৰ কিমানজন জোৱান যে সেই অজান্তি মুলুকত নিজৰ জীৱন আহুতি দিছে তাৰ হিচাপ ৰক্ষাৰ দায়িত্বটো আমাৰ নহয়... আনহাতে কাশ্মীৰ সমস্যাটো আমাৰ দেশৰ এক এৰাব নোৱাৰা ব্যাধিলৈ পৰিৱৰ্তন হৈছেই... কাশ্মীৰৰ সুৰক্ষা নামত যে কিমান হাজাৰ হাজাৰ কোটিৰ প্ৰতি বছৰে পৰিকল্পনা শিতানত ধাৰ্য কৰা হয় তাৰ পিছতো আজি পৰ্যন্ত কিবা এক সমাধানৰ পথ উলাইছে... নাই সকলো ফালে কেৱল ধোৱা আৰু বাৰুদৰ গন্ধৰ মাজতে আগবাঢ়িছে ভৱিষ্যতবোৰ... তাতে আকৌ কিছুদিনৰ আগতে বাংলাদেশৰ লগত থকা কিছু সীমাৰ সমস্যা সমাধানৰ নামত আমাৰ অসমৰে মাটি বদন্যতাৰ নামত দান কৰা হল সীমান্তৱৰ্তী দেশখনক... ৰাজ্যখনৰ ৰাজনীতিকসকলে যেন ইমান দিনে সেই মহান কামফেৰালৈকেহে বাট চাই আছিল... বাকী তথাকথিত বিৰোধী পক্ষ আৰু জাতীয়তাবাদী হিচাপ নোহোৱা সংগঠনবোৰৰো টোপনি সেইকেইটা দিনতে বেছি হোৱা যেন লাগিল... অৱশ্যে দুই-এটা সংগঠনে আলোচনা-বিলোচনা চলোৱা দেখা গল শাসক-প্ৰশাসকৰ লগত... পিছে সকলোবোৰ চোৰ গলে বুদ্ধি, বৰষুণ গলে জাপিৰ দৰেহে হল... কিবা যে ফল ধৰিব সেয়াও সুদূৰ পৰাহত....