ভাষা আন্দোলনৰ সময়তে আৰম্ভ হোৱা বন্ধ সংস্কৃতিৰ আজি অসমৰ বুকুত জয় জয় ময় ময় অৱস্থা... কথা নাই বতৰা নাই কেৱল বন্ধ... অসম বন্ধ - সৰুৰে পৰা দেখি অহা শুনি অহা এটা অতি চিনাকী শব্দ... বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা অৱস্থাত শব্দটোৱে বৰ আনন্দ দিছিল... কাৰণ দেওবাৰটো নহাকৈয়ে আজি বিদ্যালয়লৈ নগলেও হব... কিমান যে মনত স্ফূৰ্তি... কিমান যে পৰিকল্পনা... সময়বোৰ বাগৰাৰ লগে অনুভৱ কৰিছিলো এই বন্ধবোৰৰ পিছত উদ্ভৱ হোৱা সমস্যাবোৰ... বন্ধবোৰৰ অন্তৰালত ক্ৰিয়া কৰা কাৰকবোৰক...
ৰাজ্যখনত সৌ সিদিনালৈকে - উচ্চ-ন্যায়ালয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰায়টো নিদিয়ালৈকে এনেকুৱা এটা অৱস্থা হৈছিলগৈ যে কাৰোবাৰ মুখত বন্ধ বুলি শুনিলেও মানুহে ঘৰৰ পৰা উলাবলৈ এৰিছিল... কোনে বা কিয় বন্ধ দিছে জানিবলৈ কাৰো আগ্ৰহো নাই আৰু প্ৰয়োজনো নাই... কাৰণ সকলোকে লাগে নিজৰ নিজৰ ভাগতকৈ বেছিকৈ পৰা আৰামকন... চৰকাৰী কৰ্মচাৰী সৰহসংখ্যকে লাগে দুদিন বেছিকৈ ঘৰতে শুই-বহি কটোৱাৰ আমেজ... দুই-এজন নিষ্ঠাৱানক আকৌ এনেবোৰ বন্ধৰ সময়ত সুবিধা বুজি দুষ্কাৰ্য কৰা এচামৰ সন্মুখত পৰাৰ অভিজ্ঞতাই বাৰুকৈয়ে জ্বলা-কলা খুৱাই থৈছে... ব্যৱসায়ীসকলৰ আকৌ বন্ধৰ সুযোগ চাই কেনেকৈ বেছিকৈ ঘটিব পাৰি দুপইচা তাৰ চিন্তা... মুঠতে বেষ-ভূষা ভেদে ভিন্ন জনৰ ভিন্ন চিন্তা এই বন্ধৰ সময়ছোৱাত... তথা-কথিত ৰাইজৰ ৰক্ষক দুই-চাৰিজনক তিনিআলি-চাৰিআলিয়ে বন্ধৰ সময়ত ঘটিব পৰা দুৰ্ঘটনাৰ খবৰ উৰ্ধতন কৰ্তৃপক্ষক দিবলৈহে অত তত সিচঁৰতি হৈ থকা দেখা পোৱা যায়... তেওলোকক দেখিলেই এই বন্ধৰ সময়ছোৱাত যিকোনো সৰ্বসাধাৰণ জনতাৰে পেটতে হাত-ভৰি লুকোৱা অৱস্থা হয়... কাৰণ কি ঠিক বন্ধৰ সমৰ্থক বুলি আপোনাক-মোকোতো নি থানাৰ লক-আপত ভৰাই থবগৈ পাৰে... কাৰণ তেনে উদাহৰণ যে আমাৰ চৌপাশে দেধাৰ আছে...
তাৰ মাজতে যে দিন-হাজিৰা আৰু দৈনিক ব্যৱসায় কৰি ঘৰ চলোৱা এচাম ব্যক্তিও এইখন সমাজতে আছে... সেয়া ভাবিবলৈ কাৰোৰে আহৰি নাই... ৰাতিটোৰ ভিতৰতে সংগঠনৰ জন্মদি পিছদিনা ১২ ঘন্টীয়া বা ২৪ ঘন্টীয়া অসম বন্ধৰ ঘোষণা কৰা এইখন ৰাজ্যত ইমানবোৰ ভাবিবলৈ কাৰোৰে যে গাত আজি হুঁচ নাই... কিমান যে জাতীয়তাবাদী সংগঠনে নতুনকৈ ৰাইজৰ কাম কৰাৰ পণ লৈ গা টঙাইছে তাৰো লেখ-জোখ আনকি সংবাদ মাধ্যমৰো নাম তালিকাত বিচাৰিলে পোৱাৰ সম্ভাৱনা প্ৰায় শূণ্য... ছাত্ৰ সংগঠনবোৰৰ প্ৰসংগলৈ নোযোৱাও শ্ৰেয়... কাৰণ আকৌ নাম-ধাম ভুল কৰা বুলিও বন্ধ ঘোষণা কৰিবলৈ কেতেপৰনো লাগিছে...
মাজতে উচ্চ-ন্যায়ালয়ৰ ৰায়ৰ পিছতে অলপ হলেও শাম কটা এই বন্ধ সংস্কৃতিৰ সংক্ৰমণ আকৌ আৰম্ভ হৈছে... এইবাৰটো কিমানদিনলৈ ইয়াৰ সংক্ৰমণ চলে তাৰ কোনো ঠিকনা নাই... কাৰণ এইবাৰ সমস্যা গভীৰ... ৰাজ্যৰ সীমাকলৈ চলিছে এক ভয়ংকৰ ষড়যন্ত্ৰ... ৰাজনীতিৰ মেৰ-পেচত পৰি দিক্-বিদিক- হেৰুৱাইছে সাধাৰণ জনতাই... নে কোনোবাই সাধাৰণ জনতাক পিছফালৰ বলিৰ পাঠা সজাই আগবঢ়াই দিছে... ৰাজ্যখনৰ এটা প্ৰধান জলন্ত সমস্যা বিদেশী প্ৰব্ৰজন ৰোধৰ ক্ষেত্ৰতে কোনো সমাধান সূত্ৰ নাই কাৰোৰে হাতত এচিয়ালৈকে... তাতে এইবাৰ আকৌ ঘৰৰে মানুহৰ মাজত আৰম্ভ হৈছে সংঘাত... ৰাজ্যৰ বৰ্তমানৰ শাসকবৃন্দ নিজৰ মাজতে ক্ষমতাৰ অৰিয়া-অৰিত ব্যস্ত... বিৰোধী পক্ষৰ ভূমিকা লবলৈও ৰাজ্যখনত উপযুক্ত দল তথা নেতাৰ অভাৱ...
বিদেশী প্ৰব্ৰজনৰ সমস্যাটো সমাধানৰ গইনা লৈ ৰাজ্যৰ শাসন ভাৰ লোৱা আঞ্চলিকতাবাদী দলটোৰো আজি অস্তিত্বৰ ঘোৰ সংকটৰ সময়... সেই সময়ত ছাত্ৰ ৰাজনীতিৰ জৰিয়তে পোনে পোনে ৰাজ্যৰ শাসনৰ ভাৰ লোৱা অভিজ্ঞতাহীন সেই আঞ্চলিকতাবাদত বিশ্বাসী জাতীয়তাবাদী শিবিৰটোৰ আজি ইমান বছৰৰ পিছতো কোনো ধৰণৰ পৰিৱৰ্তন নহল... নিজৰ মাজৰ ভুলবোৰ শোধৰোৱাৰ পৰিৱৰ্তে তেওলোক ব্যস্ত এতিয়াও দলৰ ভিতৰতে ক্ষমতাকেন্দ্ৰিক ৰাজনীতিক লৈ... ৰাজ্যৰ ইমানবোৰ জলন্ত সমস্যা আজি তেওলোকৰ চকুতে নপৰা হল... ক্ষমতা দখলৰ পিছত মূল সমস্যাটোকো তেওলোকে প্ৰয়োজনীয় গুৰুত্ব নিদিলে... আঞ্চলিকতাবাদকে বিকল্প হিচাপে আকোৱালি লোৱা ৰাজ্যখনৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যক জনতাই লাহে লাহে আস্থা হেৰুৱাই পেলালে সকলোৰে ওপৰত...
এটা চিন্তাই প্ৰায়ে সংগোপনে মোক অস্থিৰ কৰে... এখন সুষ্ঠ-সৱল অসম গঢ়াৰ বাবে বিকল্প কিবা এটা শক্তি ওলাবনে ভৱিষ্যতে বাৰু....
(২২ আগষ্ট ২০১৪)