আঘোণৰ নষ্টালজিয়া

আঘোণৰ নষ্টালজিয়া+

আঘোণ যে

অসমীয়া গ্ৰামীণ জীৱনৰ প্ৰাণস্পন্দন!! 

আঘোণে গাঁৱৰ মাটি-পানীৰ সৈতে চিনাকী প্ৰতিগৰাকীকে

কৰি তোলে আবেগ-বিহ্বল

আঘোণৰ পথাৰখন দেখিলেই যেন

'লেছেৰি বুটলা' সময়ৰ কথকতাত বিলীন হয়

জীৱনৰ প্ৰাচুৰ্যময়তাৰ এখন অচিনাকী পৃথিৱী 

আঘোণে ৰিঙিয়াই মাতে মোক

মোৰ শৈশৱ-কৈশোৰ সেই সময়বোৰলৈ

য'ত জীৱনৰ অলেখ সমস্যাৰ গভীৰতাতো প্ৰতিপল জীৱন জীয়াৰ

ন-উদ্যম আৰু প্ৰেৰণাই জীপ লয় 

#শৈশৱ_কৈশোৰত আঘোণৰ পথাৰত

এনেয়ে বাগৰা, লুকা-ভাকু খেলা, মা-দেউতাহঁতলৈ পানী নি দিয়া আদি

ক'ত যে কাম নাছিল আমাৰ..

স্কুলৰ পৰা আহিয়েই পথাৰত ধান দাই থকা

মা-মাহীহঁতে সৈতে ৰবাব টেঙা, চাহ-ভাতৰ সোৱাদ ল'বলৈ দৌৰ মৰা সময়বোৰ

বাৰু ক'ত লুকাল..

সেই দিনবোৰত ধানৰ পাত আৰু নৰাই কটা হাত-ভৰিত

সন্ধিয়া পানী লাগিলে হোৱা চিট চিটনিবোৰৰ আমেজ

আজিৰ সময়ৰ নিমিলা সমীকৰণত বন্ধা.. 

চুবুৰীৰে প্ৰতিঘৰৰে 'ন খোৱা' ৰ আয়োজনত

আমাৰ দৰে কিশোৰবোৰৰ স্বেচ্ছামূলক ব্যস্ততাৰ সময়বোৰ

এতিয়া যেন কোনোবা অচিন অজানা দেশৰ #সাধুকথা

#নৰা_পেঁপা বজোৱা শৈশৱে মেলানি মাগিলে

চকুৰ সন্মুখতে ক্ৰমে সলনি হ'বলৈ ধৰিলে মোৰ বুকুৰ আপোন চিনাকী গাঁৱৰ পথাৰবোৰ

সোণগুটিৰ ভৰত দোঁ খাই থকা

আঘোণৰ পথাৰবোৰৰ যে

এতিয়া গোটেই বছৰ জুৰি উদং হোৱাৰ পাল

লাহে লাহে কৃষকৰ পথাৰবোৰত

চিনাকী অচিনাকীজনৰ চকু পৰিল

গঢ়ি উঠিছে বৃহৎ অট্টালিকা

গঢ়ি উঠিছে উদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠান

পৰিৱৰ্তনৰ বতাহে অসমৰ গাঁৱবোৰকো ভালকৈয়ে কোবাই গ'ল

লগত ক্ৰমান্বয়ে লৈ গৈছে আঘোণৰ প্ৰাণ চঞ্চলতাকো

আমাৰ সকলোৰে চকুৰ সন্মুখতে!!

(সৰভোগ/ ১০ ডিচেম্বৰ ২০২৪)

*******

বুলন ককাইদেউৰ মৃত্যুত...

বুলন ককাইদেউৰ মৃত্যুত সামাজিক মাধ্যমত হোৱা পাৰ্শ্বক্ৰিয়া আৰু ব্যক্তিগত ভাৱনা

 

এজন মানুহৰ মৃত্যুতো সাধাৰণ জনতা ইমান শোকাভিভূত হ’ব পাৰে - যিটো বৰ্তমান সময়ত কল্পনা কৰিব নোৱাৰি। যি সময়ত বাতৰি-কাকত, বৈদ্যুতিন মাধ্যম আনকি চকুৰ সন্মুখতে কত মানুহৰ মৃত্যু দেখিও আমি সাধাৰণ ঘটনা হিচাপে মানি ল’বলৈ শিকিছোঁ, সেই সময়তে অসমৰ এখন অখ্যাত ঠাইৰ এজন প্ৰায় সাধাৰণ মানুহৰ মৃত্যুত আজিৰ দিনটোত বিশেষভাৱে সামাজিক মাধ্যমত মানুহৰ প্ৰতিক্ৰিয়া দেখি আচৰিত নহৈ নোৱাৰিলোঁ। আজিৰ দিনটোতে আকাশবাণীৰ বাতৰিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সংবাদ-পত্ৰৰ ইলেকট্ৰনিক সংস্কৰণ, বৈদ্যুতিন সংবাদ মাধ্যম আদিৰ সংবাদতো প্ৰত্যক্ষ কৰিলোঁ - একেজন মানুহৰ বিষয়ে বিভিন্নজনৰ শোকবিহ্বল চিন্ত-ভাৱনাবোৰ। যিজন মানুহ কোনো মন্ত্ৰী, বিধায়ক, ৰাজনৈতিক নেতা কিম্বা সমাজৰ তথাকথিত বিয়াগোম বুদ্ধিজীৱী নতুবা সমাজক জ্ঞান প্ৰদানেৰে মানৱ সম্পদ গঢ়া তথাকথিত প্ৰখ্যাত শিক্ষকো নাছিল; আনকি বহুতৰ দৰে সভা-সমিতিয়ে শিৰ ফুলাই নিজে সমাজিক কাম-কাজত বিশেষ অৱদান আগবঢ়োৱা বুলিও জাহিৰ কৰি ফুৰা নাছিল। সেয়েহে এইখিনিতে প্ৰশ্ন হয় - এই প্ৰায় সাধাৰণ মানুহজনৰ মৃত্যুত অসমৰ এচাম জনতা ইমান আৱেগিক কিয়!!

এই ব্যক্তিজন আছিল অসমৰ পূব প্ৰান্তৰৰ এখন মফচলীয়া চহৰ নাহৰকটীয়াৰ বাসিন্দা। সৰু চহৰ এখনৰ পৰা সাংবাদিকতা আৰম্ভ কৰিও নিজস্ব স্বকীয়তাৰ বাবে অসমত বিশেষ পৰিচয় গঢ়িবলৈ সক্ষম হোৱা এই ব্যক্তিগৰাকীৰ নাম আছিল বুলন কুমাৰ শইকীয়া। বৰ্তমান সময়ৰ এক সৰ্বজন পৰিচিত সামাজিক মাধ্যম ফেচবুকৰ লিখনিৰ জৰিয়তে চিনি পোৱা এই মানুহজনক ব্যক্তিগতভাৱে কোনো দিনে লগ পোৱা নাছিলো। বয়সত জেষ্ঠ্য বাবে বুলনদা বুলিয়েই ফেচবুকত সম্বোধন কৰিছিলোঁ। বুলনদাৰ বাসস্থান নাহৰকটীয়াৰ পৰা মোৰ জন্মস্থান ধেমাজিৰ দূৰত্ব বৰ বেছি নহয়, কিন্তু কৰ্মসূত্ৰে অসমৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰত থাকিবলগা হোৱাত বন্ধত ঘৰলৈ গ’লে বুলনদাক লগ কৰাৰ পৰিকল্পনা কেইবাবাৰো কৰিও সময়ৰ অভাৱ, এলাহ আদি নানানটা অজুহাতত তেখেতক লগ কৰা নহ’লগৈ। আৰু আজি পুৱা মৃত্যুৰ সংবাদ প্ৰথমে আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ পুৱা ৭.৫০ বজাৰ আঞ্চলিক বাতৰিত শুনি বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিলোঁ। লগে লগে ফেচবুক খুলিয়েই বিভিন্নজনৰ বাৰ্তাৰোৰ দেখি মনটো থিৰেৰে ৰাখিব পৰা নাছিলোঁ। নিজকে নিজে কৈছো - কেৱল মাত্ৰ এলাহ আৰু মিছা অজুহাতৰ বাবেই মুখা-মুখিকৈ বহি বুলনদাৰ সৈতে দুআষাৰ কথা পতাৰ ইচ্ছাতো মনৰ মাজতে শেষ হৈ গ’ল।

সাধাৰণভাৱে চাবলৈ গ’লে তেখেত মোৰ কোনো আত্মীয় অথবা কোনোবা ভাল বন্ধুও নাছিল। গতিকে তেখেতৰ মৃত্যুত মই বৰ বিশেষ দুখ কৰিব লগা বা মনটো অস্থিৰ হ’ব লগা বিশেষ একো নাই। কিন্তু সামাজিক মাধ্যমত তেখেতৰ চিন্তা উদ্ৰেককাৰী লেখাসমূহ তথা ব্যঙ্গাত্মক কথাবোৰৰ মাজেৰে আমাৰ সমস্যাবোৰৰ বিষয়ে আমাকে সচেতন কৰাৰ প্ৰয়াসবোৰে নজনা-নুবুজাকৈয়ে তেখেতৰ সৈতে এক আত্মিক বান্ধোনৰ সৃষ্টি কৰিছিল। এনে এক অদৃশ্য আৰু অজানা আপোন বান্ধোনৰ মাজত সোমাই পৰা এজন ব্যক্তিৰ কায়িক মৃত্যুৱে মনলৈ দুখবোধ তথা এক বুজাব নোৱাৰা পৰিস্থিতি অনাত অস্বাভাৱিকতা নিশ্চয় একো নাই।

এতিয়া মনতে জুকিয়াই চাওঁতে দেখা পাইছোঁ যে তেখেতে সামাজিক মাধ্যমৰ লেখনিৰ জৰিয়তে যিবোৰ চিন্তা আৰু সমালোচনা ৰাইজলৈ আগবঢ়াই দিছিল সেইখিনিয়ে মোৰ দৰে বহুতৰে অন্তৰত দাগ কাটি গৈছিল। অসম আৰু অসমীয়াক অন্তঃকৰণেৰে ভালপোৱা বুলনদাৰ লেখনিৰ মাজত নিহিত হৈ থকা তীব্ৰ বাক্যবাণ, শাণিত ব্যংগ আৰু তথ্যৰ চমকপ্ৰদ উপস্থাপনে সকলোকে কথাবোৰ নকৈ ভাবিবলৈ আৰু চিন্তা কৰি চাবলৈ বাধ্য কৰাইছিল। হাতত কলম তুলি লৈয়ে জাতিটোৰ আৰু ৰাজ্যখনৰ সাম্প্ৰতিক সমস্যাবোৰ সমাধানৰ প্ৰতি তেখেতে নিজৰ সাধ্যানুসৰি কৰা কামবোৰৰ মাজেৰে নিজৰ জাতীয় দায়বদ্ধতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছিল সকলোৰে সন্মুখত। যাৰ ফলশ্ৰুতিত এনে এজন সৎ সাহসী আৰু নিজৰ আজানিত সমাজৰ সাধাৰণজনৰ বলিষ্ঠ কন্ঠ হ’বলৈ ধৰা এজন ব্যক্তিৰ আকস্মিক মৃত্যুৰ বাতৰিটোৱে তেখেতক জনা-নজনা প্ৰায় সকলো স্তৰৰ লোককে ব্যথিত কৰি তুলিছে। তেখেতৰ মৃত্যুৰ পিছতে সামাজিক মাধ্যমত নিজৰ মত ব্যক্ত কৰা বিভিন্নজনৰ চিন্তা-ভাৱনাবোৰ দেখি আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ বাতৰি তথা বিভিন্ন দল-সংগঠনৰ মতামতবোৰ শুনি ভাবিবলৈ মন গৈছে যে সমাজত সততা আৰু ন্যায়ৰ পক্ষত থকা মানুহৰ সংখ্যাতো এতিয়া আগৰ দৰে গৰিষ্ঠ হৈয়ে আছে। সেয়েহে হয়তো তেখেতৰ সাহসী স্থিতি আৰু স্পষ্টবাদিতাৰ বাবে প্ৰায়ে ৰাইজৰ আগত বিপাঙত পৰিবলগীয়া হোৱা শাসক-বিৰোধী উভয় পক্ষৰে বহু ৰাজনৈতিক নেতা-মন্ত্ৰীয়েও তেখেতৰ মৃত্যুত শোক প্ৰকাশ কৰিছে।

২০২২ চনৰ পৰা যকৃতৰ জটিল ৰোগত ভুগি থকা বুলন শইকীয়া নামৰ সাংবাদিক হিচাপ জনাজাত ব্যক্তিজনে সাংবাদিকতাকে কেৱল বৃত্তি হিচাপে লোৱা নাছিল, সাংবাদিকতাৰ জৰিয়তে আনক সংস্থাপন দিয়াৰ লগতে সত্য, শুদ্ধ বাতৰি পৰিৱেশনৰ বাবে তেখেতে ৰাইজৰ সহায়-সহযোগিতাৰে ‘GROUND NEWS’ নামেৰে এক সংবাদ সংস্থাও গঢ়ি তুলিছিল। অৱশ্যে ৰোগটোৱে তেখেতৰ এই প্ৰচেষ্টাক বৰ বেছি দূৰলৈ প্ৰসাৰিত কৰাত বাধা হৈ থিয় দিলে। সাংবাদিকতাৰ সমান্তৰালভাৱে বিভিন্ন সামাজিক কাম-কাজতো তেখেত সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ আছিল। দুৰ্দান্ত সাহসী, সৎ, ন্যায়-নিষ্ঠ আৰু অত্যন্ত খাদ্যৰসিক এই মানুহজনে শেহতীয়াকৈ অসমৰ থলুৱা খাদ্য-সম্ভাৰক লৈ ‘SWAD ASSAM’ নামেৰে ঘৰুৱাভাৱে প্ৰস্তুত কৰা খাদ্য বিতৰণৰ এটা ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ো আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰোপৰি তেখেত সাহিত্যক হিচাপেও ৰাইজৰ মাজত জনাজাত আছিল। তেখেতে ‘মোৰ আইৰ নাম মিলিকি বৰুৱা’ শীৰ্ষক কাব্য সংকলন, উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভূ-ৰাজনৈতিক পৰিস্থিত তথা সন্ত্ৰাসবাদী সমস্যাৰ গুৰি কথাবোৰক লৈ ৰচনা কৰা ‘আৰাকান ইন্টেল’ শীৰ্ষক উপন্যাসখন আৰু থলুৱা খাদ্য-সম্ভাৰক লৈ ৰচন কৰা গ্ৰন্থ  ‘আমাৰ জুতি-বুধি’ আদিৰ বিভিন্ন গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে অসমীয়া সাহিত্য জগতখনতো নিজৰ স্বকীয় পৰিচয় দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ফেচবুকতে তেখেতে উত্তৰ-পূবৰ সন্ত্ৰাসবাদক লৈ আৰম্ভ কৰিছিলি ‘ছেইকজিন ছাইৱাম’ শীৰ্ষক আন এখন উপন্যাস। সম্প্ৰতি এই বছৰৰ গ্ৰন্থমেলাতে ‘চি-ইন-চি’ শিৰোনামৰ গ্ৰন্থ এখন প্ৰকাশৰ বাবে সাজু হোৱা বুলি লেখকে নিজে ব্যক্তি কৰিছিল। পিছে শেষৰ দুখন গ্ৰন্থৰ কাম আধৰুৱাকৈ এৰিয়েই তেখেতে ৰোগৰ ওচৰত হাৰ মানিলে। সততা আৰু ন্যায়ৰ পক্ষত চিৰদিন থকা এই ব্যক্তিজনে ইচ্ছা কৰা হ’লে বৰ্তমান সময়ৰ যিকোনো এজন তথাকথিত হাত দীঘল সাংবাদিকৰ দৰেই চৰকাৰী পক্ষৰ নেতা কিম্বা মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ কাষলৈ গৈ নিজৰ ৰোগৰ সমাধান সূত্ৰ অতি সহজতেই উলিয়াব পাৰিলে হয়। কিন্তু অলপ বেলেগ ধাতুৰে গঢ়া এই বিশেষ ব্যক্তিজনে জটিল ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুৰ ক্ষণ গণি থাকিও শেষলৈকে ৰাজ্যৰ শাসক তথা বিৰোধীপক্ষক নিজৰ শাণিত ব্যঙ্গ তথা কঠোৰ সমালোচনাৰে থকা-সৰকা কৰিবলৈ নেৰিলে।

বুলনদাৰ অকাল মৃত্যুত সচাঁ অৰ্থতে অসম আৰু অসমীয়াই এজন ভাল মানুহ সোনকালে হেৰুৱালে। জাতিটোৰ আজিৰ জটিল সন্ধিক্ষণত যাৰ কৰিবলগীয়া বহু কামেই আধৰুৱা হৈ থাকি গ’ল। বুলনদা আপোনাৰ চিন্তা আৰু কৰ্মৰ নমুনা সদায় আমাৰ দৰে বহু সাধাৰণ মানুহৰ মন-মগজুত চিৰদিন থাকি যাব।

 

(২৮ নবেম্বৰ, ২০২৪/সৰভোগ)

***********

অসমীয়া ভাষাক ধ্ৰুপদী ভাষাৰ স্বীকৃতি আৰু আমাৰ ভাৱনা

 

অসমীয়া ভাষাক ধ্ৰুপদী ভাষাৰ স্বীকৃতি আৰু আমাৰ ভাৱনা

২০২৪ চনৰ ৩ অক্টোবৰ তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰণালয়ৰ নিৰ্দেশ মৰ্মে মাৰাঠী, পালি, প্ৰাকৃত আৰু বাংলা ভাষাৰ লগতে অসমীয়া ভাষাই ধ্ৰুপদী ভাষাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে। এজন অসমীয়া ভাষী হিচাপে ব্যক্তিগতভাৱে এই বিষয়টোৱে মোক গৌৰৱাম্বিত কৰিছে আৰু মই সুখী হৈছো চৰকাৰ এনে স্বীকৃতিত।

কিন্তু এই গৌৰৱ আৰু সুখেই আমাৰ ভাষাটোক ভৱিষ্যতলৈ সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব বুলি আমি নিজকে নিজে নিশ্চিতি দিব নোৱাৰো। সেই বাবেই আমি নিজৰ ভাষাৰ এই গৌৰৱৰ ক্ষণ আৰু সুখৰ সময়তে এটা কথা অন্তঃকৰণেৰে উপলব্ধি কৰাতো দৰকাৰ যে নিজৰ ভাষাটোৰ প্ৰয়োগত আমি সদা সচেতন হ'ব লাগে আৰু সমান্তৰালভাৱে নিজৰ ভাষাটোৰ প্ৰতি সৰ্বদা শ্ৰদ্ধাশীল হোৱাতোও অত্যন্ত জৰুৰী।

ভাৰতবৰ্ষত ভাষা এটাৰ ধ্ৰুপদী মৰ্যদাই চৰকাৰীভাৱে ভাষাটোৰ গৱেষণা, ভাষাৰ ঐতিহাসিক, সাংস্কৃতিক তথা ৰাজনৈতিক-সামাজিক সমলসমূহ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত আমাক সহায় কৰে। সমান্তৰালভাৱে ধ্ৰুপদী ভাষাটোৰ বিকাশ, সমৃদ্ধি আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত আৰ্থিক সাহাৰ্য্য লাভ কৰাৰ নিশ্চিতি, দেশৰ কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত ধ্ৰুপদী ভাষাটোৰ এখন আসন প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে অনুৰোধ জনাব আৰু ধ্ৰুপদী ভাষাটোৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰদানৰ ব্যৱস্থাও চৰকাৰে কৰিব। ইমানখিনি চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত ভাৰতবৰ্ষত ধ্ৰুপদী ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত ল’ব লগা বা লোৱা ব্যৱস্থা। কিন্তু এই ব্যৱস্থাবোৰে ভাষা এটাক সুৰক্ষিত কৰিব বুলি আমি নিশ্চিত হ'ব পাৰোনে? নিশ্চয়কৈ নোৱাৰো। কাৰণ ইতিমধ্যে ২০০৫ চনতে ভাৰতবৰ্ষৰ কেন্দ্ৰ চৰকাৰে ধ্ৰুপদী মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা সংস্কৃত ভাষা আজি বিলুপ্তিৰ গৰাহত। নামমাত্ৰ জনসংখ্যাৰ মাজতহে বৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষত সংস্কৃত ভাষাৰ প্ৰচলন আছে। আনকি যোৱা ৩ অক্টোবৰত অসমীয়া ভাষাৰ লগতে ধ্ৰুপদী ভাষাৰ স্বীকৃতি দিয়া পালি আৰু প্ৰাকৃত ভাষা বৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষত সম্পূৰ্ণ বিলুপ্ত বুলিয়েই আমি ক'ব পাৰোঁ।

 

সেয়েহে আমি একেষাৰতে ক'ব পাৰো যে বৰ্তমানৰ এটা জীৱন্ত ভাষা 'অসমীয়া ভাষা'ক পৃথিৱীৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে বিলুপ্ত হৈ যোৱা ভাষাসমূহৰ দৰে বিলুপ্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ হ’লে চৰকাৰে দিয়া ধ্ৰুপদী স্বীকৃতিয়ে বৰ এটা বিশেষ সহায় নকৰে, যদিহে আমি অসমীয়া ভাষী প্ৰত্যেকেই নিজে ভাষাটোৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল আৰু সচেতন নহওঁ।

বৰ্তমান প্ৰচলিত অসমীয়া ভাষাটোৰ ভৱিষ্যতক লৈ ভাষাটোৰ প্ৰতি সচেতন প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে শংকাত ভুগিছে। যি সময়ত প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ অভূতপূৰ্ব উন্নতি তথা সৰ্বসাধাৰণৰ মাজত ইয়াৰ প্ৰসাৰে অসমীয়া ভাষাটোৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰ সামাজিক মাধ্যমত হোৱাতো সহজ কৰি তুলিছে। যিটো যিকোনো এটা ভাষাৰ বাবেই অতি উৎসাহব্যঞ্জক খবৰ। সেই সময়তে কিন্তু সমান্তৰালভাৱে ভাষাটোৰ প্ৰতি ই দুঃখবোৰ কঢ়িয়াই আনিছে। কাৰণ সামাজিক মাধ্যমত ব্যৱহৃত ভাষাৰ ব্যাপক ভুল ব্যৱহাৰে দিনক দিনে ভাষাটোলৈ অশনি সংকেত কঢ়িয়াই আনিছে। ভাষাটোৰ শুদ্ধ ৰূপবোৰৰ ব্যৱহাৰ ক্ৰমান্বয়ে আমাৰ মাজৰ পৰা হেৰাই যোৱাৰ উপক্ৰম ঘটিছে। কাৰণ ইংৰাজী ভাষাৰ অগ্ৰাসানে যিদৰে পৃথিৱীৰ বহু ভাষাক মানৱ সমাজৰ পৰা বিলুপ্ত কৰি দিছে সেইদৰে ইয়াৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰে অসমীয়া ভাষাৰ বৰ্তমান ৰূপটোক লিখিত সাহিত্যক বৰ বেছিকৈ গ্ৰাস কৰিব নোৱাৰিলেও সমাজিক মাধ্যমত ই ব্যাপক প্ৰভাৱ পেলাবলৈ সক্ষম হৈছে। এনে এক প্ৰেক্ষাপটত ভাষাটোলৈ অহা বিশেষ স্বীকৃতিৰ গইনা লৈয়ে আমি প্ৰতিজন অসমীয়া তথা অসমীয়া ভাষীয়ে নিজৰ ভাষাটোৰ স্বকীয়তাৰ প্ৰতি সচেতন দৃষ্টি ৰাখি ইয়াক সৰ্বদা অক্ষত ৰখাৰ বাবে যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰাৰ বাবে পণ লোৱাৰ প্ৰয়োজন। লগতে ইংৰাজী তথা হিন্দী ভাষাৰ প্ৰভাৱৰ পৰা ইয়াক কেনেদৰে মুক্ত কৰি ৰাখিব পাৰি তাৰ বাবেও এক বিশদ তথা ফলপ্ৰসু পৰিকল্পনা যুগুত কৰাতোওঁ বৰ্তমান সময়ত অত্যন্ত প্ৰাসংগিক।

 

(৭ নবেম্বৰ ২০২৪, সৰভোগ)

************