২০১৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ পৰা দেউতাৰ চিকিৎসাজনিত কাৰণত বিভিন্ন চিকিৎসালয়ৰ সৈতে সম্পৰ্ক হৈ আছে বৰ ভালদৰেই... দেউতাৰ শিৰৰ বিসংগতিৰ ফলত হঠাতে ককাঁলৰ তলৰছোৱা বিকল হৈ পৰাৰ ফলত চিকিৎসাৰ কাৰণে বিশেসকৈ অসমৰ কেইবাখনো ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত বহু ৰাতি কটোৱাৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিলোঁ... বহু কেইজন চিকিৎসকক লগ পালোঁ ওচৰৰ পৰা (কিন্তু সঁচা অৰ্থত অসমৰ চিকিৎসক সকলৰ দুই চাৰিজনক বাদ দিলে বাকী সকলক ওচৰৰ পৰা পোৱাটো অসম্ভৱ যেনেই লাগে... কিবা এটা যেন দূৰত্বত অৱস্থান গ্ৰহণ কৰে তেওঁলোকে ৰোগী তথা ৰোগীৰ আত্মীয়জনৰ পৰা) ... কিন্তু নিৰপেক্ষভাৱে কবলৈ গলে অতি আচৰিত ভাবে এই সময়ছোৱাত দুই এজনক বাদ দি এজনো চিকিৎকৰে সেৱাৰ মনোবৃত্তি প্ৰত্যক্ষ নকৰিলোঁ... বিপৰীতে পদে পদে অনুভৱ হল তেওঁলোকৰ চাকৰিমুখী আৰু ব্যৱসায় সুলভ মনোবৃত্তিৰহে... এই চিকিৎসক সকলৰ চাকৰীমুখী আৰু ব্যৱসায় সুলভ মনোবৃত্তিৰ বিষয়ে হয়টো অনুভৱেই নহল হয় যদিহে অসমৰ বাহিৰলৈ চিকিৎসাৰ বাবে নগলো হয়...
যোৱা বছৰ মে' মাহত বেলেগৰ পৰা খবৰ সংগ্ৰহ কৰি দেউতাৰ উন্নত চিকিৎসাৰ বাবে আগতীয়াকৈ মেইলেৰে বিশেষ চিকিৎসক এজনৰ সৈতে যোগাযোগ কৰি বাঙ্গালোৰৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ মণিপাল চিকিৎসালয়লৈ যেতিয়া গৈছিলো, তেতিয়াই দৃষ্টিকটু ভাৱে ধৰা পৰিছিল আমাৰ ৰাজ্যখনৰ চিকিৎসকসকলৰ মানসিকতাৰ সৈতে থকা তেওঁলোকৰ মাজৰ বিৰাট ব্যৱধানটো... মেইলেৰে যোগাযোগ কৰি ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে চিকিৎসকৰ কাষ চপাটো আমাৰ এই মুলুকত হয়টো বহু যুগলৈকে কল্পনাৰো অগোচৰ হৈ ৰব যদিহে পৰিবেশ আজিৰ দৰেই হৈ থাকে... (যদিও বা আমাৰ ৰাজ্য চৰকাৰে পৰিবেশ ৰোগীৰ অনুকুল কৰাৰ বাবে চেষ্টা কৰিয়েই আছে কাগজে-কলমে)
বাঙ্গালোৰত গৈ উপস্থিত হোৱাৰ পিছত যি এক শৃংখলিত ব্যৱস্থাৰ মাজেৰে অহাৰ দিনালৈকে মণিপাল চিকিৎসালয়ত চিকিৎসক, প্ৰশাসন আৰু বাকী পৰিচৰ্যাকে আদি কৰি যিখিনি ব্যৱহাৰ পালো, সেয়া আমাৰ ৰাজ্যখনৰ মোৰ অভিজ্ঞতা লাভ হোৱা চিকিৎসালয় কেইখনত অদূৰ ভৱিষ্যতেও যে হব সেয়া মনে নধৰে... বাহিৰত দেখুৱাই বিজ্ঞাপনকে আদি কৰি নিয়ম-নীতিখিনিৰ প্ৰচাৰ ঠিকেই কৰে অসমৰ চিকিৎসালয়বোৰে কিন্তু বাস্তৱ কাৰ্য-ক্ষেত্ৰত তাৰ সম্পূৰ্ণ ওলোটা ছবি এখনহে ভিতৰ চৰাত দেখা পোৱা যায়... আপোনাৰ মোৰ ৰোগৰ চিকিৎসা কৰা নিৰ্দিষ্ট চিকিৎসকজনক লগ পাবলৈ খাপ পিটি থাকিব লগা হয় ৰোগৰ বিষয়ে জানিবলৈ ৰোগীৰ অভিভাৱকসকল... অশেষ কষ্টেৰে কিবাকৈ চিকিৎসকক লগ পোৱাৰ পিছতো ৰোগৰ বিষয়ে ভালদৰে বুজাই কবলৈ তেওঁলোকৰ সময় নাথাকে নে প্ৰকৃত ৰোগটো ধৰিব নোৱাৰি তেওঁলোকে সঠিক তথ্য দিব নোৱাৰে, সেয়াও এক ৰহস্যৰ বিষয় মোৰ বাবে আজিও...
যি সময়ত বাঙ্গালোৰৰ মণিপাল চিকিৎসালয়ত বিশেষ চিকিৎসক এজনে ৰোগীৰ খবৰ কৰিবলৈ পুৱা ৬ বজাত নিয়ম বৰ্হিভূত ভাৱে আহিব পাৰে নিৰ্দিষ্ট সময়খিনিত অহাৰ বাহিৰেও সেই সময়ত অসমৰ চিকিৎসক এজনক লগ পাবলৈ আপুনি মই দৌৰি ফুৰিব লগা হয় প্ৰায় ৯০ শতাংশ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ চিকিৎসালয়ৰ চিকিৎসকৰ ক্ষেত্ৰতে... চৰকাৰী চিকিৎসালয়ৰ পুৰাণখন বাৰু নেমেলাই ভাল... এই বিৰাট বৈসাদৃশ্যৰ আঁৰত কিহৰ ক্ৰিয়া বাৰু...
অসমৰ এখন জকাইচুকৰ অচিন ঠাইৰ পৰা যোৱা ৰোগীৰ এজনৰ প্ৰতি বাঙ্গালোৰৰ চিকিৎসক সকলৰ এই ব্যৱহাৰ নিশ্চয় প্ৰতিজন ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰতে একে... চিকিৎসক এজনক ভগৱান লগত তুলনা কৰাৰ সাৰ্থকতা হয়তো এইখিনিতে অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ আমি (যদিওবা ভগৱানক লৈ বিতৰ্কৰ অৱকাশ আছে) ... কিন্তু সেই একে ব্যৱহাৰ অসমৰ চিকিৎসক সকলৰ ক্ষেত্ৰত কেতিয়াবা দেখা পোৱা যাব নে বাৰু বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত...
আকৌ অসমৰ চিকিৎসক সকলৰ মই বৰ বা অহং ভাৱটোৰ কথা নকলোৱেইবা... নিজৰ সাধ্যৰ ভিতৰৰে ৰোগ এটাৰ সম্পূৰ্ণ বিধান দিবলৈ সক্ষম নহলে চিকিৎসক এজনে অন্য এজন বিজ্ঞ চিকিৎসকৰ সৈতে আলোচনা কৰা বা ৰোগীজনক অন্য চিকিৎসক এজনৰ কাষলৈ পঠোৱাটোত তেওঁলোকে ব্যক্তগত ভাবে নিজৰ সন্মান লাঘৱ হোৱা বুলি ভাৱে যেন বোধ হয়... চিকিৎসক হিচাপে ৰোগীৰ জীৱন ৰক্ষাৰ মূল লক্ষ্যটোৱেই যেন তেওঁলোকৰ বাবে গৌণ হৈ পৰে আত্ম-সন্মানৰ আগত...
(১৫ ডিচেম্বৰ ২০১৮/ ধেমাজি)