চিন্তাত শূণ্য মন-মগজু

কি কৰিম... কোনফালে যাম... দেউতাৰ চিন্তাতে একোটেই মন বহা নাই... তেওঁৰ বেমাৰটো আৰোগ্য হোৱাৰ লক্ষণ আছেনে নাই মই কব নোৱাৰো... যিমানখিনি পাৰো চেষ্টা কৰিছো চিকিৎসাৰ জৰিয়তে... কিন্তু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ইমান অগ্ৰগতিটো আমিবোৰ আজিও নিৰাপদ নহয় কিয় বাৰু... নতুন নতুন বেমাৰ-আজাৰবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কিয় আজিৰ আধুনিক চিকিৎসকসকল সমৰ্থ হোৱা নাই... এনে কিয় হয় বাৰু মানুহৰ জীৱনত... জীৱনটো আগুৱাই নিয়াৰ নামত পোৱা কষ্টখিনিৰ বাহিৰেও আকৌ বেমাৰ বুলি বেলেগকৈ কষ্টখিনি কিয় পাই থাকে বাৰু... তাতোতকৈচোন আগৰ ৰজা-মহাৰজাৰ দিনৰ মৃত্যুদণ্ডবোৰেই বেছি ভাল আছিল, বেমাৰৰ নামত জীয়াতু ভূগিব লগীয়া হোৱাতকৈ...

তথাপি জীৱনৰ প্ৰতি সকলোৰে আছে এক অচিনা মমতা... মৃত্যু সমাগত বুলি জানিও যেন আমি জীয়াব বিচাৰো জীৱনৰ আটাইতকৈ সুখৰ মূহুৰ্তবোৰ শেষ সময়খিনিতহে... আত্মীয়জনক যেন হেৰুৱাব নিবিচাৰো মৃত্যুৰ সময়খিনিতে বেছিকৈ... যিমানেই আমাৰ মাজত মত বিৰোধ নাথাকক কিয় শেষ সময়খিনিত তেওঁ হৈ পৰে বুকুৰ নিভৃত কোণত একান্তই আপোন সুহৃদ... সময়ক আমি হাতৰ মুঠিত ধৰি থব বিচাৰো যাতে জীৱনৰ ভাল সময়বোৰ পাৰ হৈ নাযায় আমাৰ মাজৰ পৰা...

আমি যে জীৱন যুঁজৰ একো একোজন অকালন্ত সৈনিক... জীৱনৰ সৈতে সংপিক্ত প্ৰতিজন আত্মীয়ক যে জীৱনতকৈও ভাল পাওঁ মই... হেৰুৱাব নিবিচাৰো তেওঁলোকৰ সাহচৰ্যৰ মধুময় ক্ষণবোৰৰ উমাল মৰম তথা আত্মীয়তাৰ আব্দাৰ... জীৱনৰ যে মইওঁ এজন দূৰন্ত প্ৰেমিক মই নিজে নজনাকৈয়ে...

(২১ নবেম্বৰ ২০১৭/ আমোলাপট্টি, নগাওঁ)