বিক্ষিপ্ত ভাৱনা

দীপাৱলীৰ দিনৰ চিন্তা

চৌপাশে পোহৰৰ আৱেশ... পিছে আতচবাজীৰ জোৱাৰত পোহৰৰ উৎসৱৰ মাদকতা যেন কৰবাত হেৰাল... মাটিৰ চাকি গছিৰ পোহৰে উজলাই তোলা আমাৰ চৌপাশে এতিয়া নানা ৰঙী তিৰ্ বিৰ্ বিজুলীবাটিৰ চমকনি... কোনোবাখিনিত বিলীন হৈ গল মাটিৰ চাকিৰ পোহৰত উজলি উঠা আমাৰ পাৰিপাৰ্শ্বিকতাৰ মাজত লুকাই থকা স্বকীয়তাখিনিও...

সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ বিৱৰ্তনৰ দূৰন্ত গতিয়ে স্বকীয়তাক গ্ৰাস কৰাটো কিমান দূৰ গ্ৰহণযোগ্য আৰু কিমানখিনি সত্য... পৰিৱৰ্তন যিদৰে প্ৰকৃতিৰ নিয়ম - ঠিক সেই অনুৰূপে পৰিৱৰ্তনবোৰ হব লাগে সমাজৰ ভালৰ হকে... কিন্তু তাৰ বিপৰীত ছবি এখনহে আমাৰ সৰ্বত্ৰতে পৰিলক্ষিত হৈছে বৰ্তমান... ইয়াৰ অন্তৰালৰ ৰহস্য কি বাৰু...

প্ৰকৃততে পৰিৱৰ্তনবোৰ সমাজ আৰু সভ্যতাৰ হিতৰ বাবেই হৈ থকা নাইটো... বৰ্তমান সময়ৰ সৈতে নিজকে সংপৃক্ত কৰিব নোৱাৰা বাবেই মই হয়তো সকলোফালে পোহৰৰ তিৰবিৰনিৰ মাজতো অন্ধকাৰ দেখিছো কেৱল... এই অন্ধকাৰ আতৰাবলৈ জ্বলোৱা বিজুলীবাতিৰ সৈতে মোৰ কোনো দিনে শত্ৰুতা নাই সঁচা, সেইবুলি মোৰ দেশ আৰু মাটিৰ সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ স্বকীয়তা বহনকাৰী মাটিৰ চাকিবোৰক কিয় হেৰাই যাবলৈ দিম মোৰ সন্মুখতে মোৰ জ্ঞাতসাৰে... বিজ্ঞানৰ চমকপ্ৰদ অগ্ৰগতিৰ সৈতে কিয় ফেৰ মাৰিব নোৱাৰিব দেশৰ সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ পৰিচয় বহনকাৰী স্বকীয় অনুষ্ঠান আৰু আচাৰ-নীতিসমূহে...

(২০ অক্টোবৰ ২০১৭)