দূৰ্গা পূজাৰ বেবেৰিবাং চিন্তা

পূজা মণ্ডপৰ নামত ৰাজ্যৰ সকলোতে এতিয়া অঘোষিত প্ৰতিযোগিতা.. পিছে এই প্ৰতিযোগিতা কাৰ লগত আৰু কিয়!!

সমাজক কিবা এটা আদৰ্শ দেখুৱাব পৰাকৈ কৰিব পৰা তথা সমাজলৈ প্ৰয়োজনীয় বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিবলৈ বহু পথ আমাৰ বাবে খোলা থকাৰ পিছতো আমি পূজা বা অন্যান্য উৎসৱসমূহলৈ অপেক্ষা কৰি থাকো কিয়!!

পূজাৰ বতৰত যোৱা কিছু বছৰৰ পৰা দেখিবলৈ পোৱা কিছুমান কৰ্ম-কাণ্ডই সততে মনলৈ বিভিন্ন চিন্তাৰ ধল বোৱাই আনে। বিশেষকৈ পূজাৰ এমাহ মান আগৰে পৰা ৰাজ্যৰ বৈদ্যুতিন সংবাদ মাধ্যমৰ কৃপাত পুৱাৰ পৰা গধূলিলৈকে ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰৰ পূজাবোৰৰ ইতিহাসৰ আঁতি-গুৰি মাৰি কৰা বৰ্ণনা তথা পূজাৰ কেইদিন বিভিন্ন পূজা মণ্ডপবোৰৰ চকু চাট মাৰি ধৰা কাৰু-কাৰ্য দেখি আমাৰ দৰে গঞাঁবোৰ অবাকটেড হৈ পৰোঁ।

পৰিবৰে কথা, কিয়নো যিখন ৰাজ্যত প্ৰতি বছৰে বান-গৰাখহনীয়াৰ নামত হোৱা প্ৰাকৃতিক ধ্বংসলীলাকে প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে আজিকোপতি কোনো ব্যৱস্থা না প্ৰশাসন তথা চৰকাৰৰ পৰা নোলাল না ৰাইজৰ ফালৰ পৰা কোনো ফলপ্ৰসূ ব্যৱস্থা লোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে!! কেৱল কপাল চপৰিয়াই চৰকাৰক গালি পৰাতেই কাম শেষ আমাৰ!! গাঁৱৰ বাট-পথবোৰ উন্নত হৈছে আগৰ তুলনাত বহু বেছিকৈয়ে। কিন্তু তাতো এটা কিন্তু নিহিত হৈ আছে। ৰাজ্যখনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথক বাদ দিলে গ্ৰামাঞ্চলৰ প্ৰায় ভাগ পথ স্থানীয় ঠিকাদাসকলৰ দ্বাৰাই নিৰ্মিত হয়। পিছে পথ নিৰ্মাণত যি অনিয়ম আগতে সংঘটিত হৈছিল সেয়া কিন্তু বৰ্তমান ৰাজ্য চৰকাৰখনৰ "দুৰ্নীতিৰ ক্ষেত্ৰত শূণ্য সহনশীলতা" নীতিৰ জয় জয় ময় ময় অৱস্থাটো বৰ এটা বিশেষ পৰিবৰ্তন ঘটা নাই। আৰু আজিও এইদৰে কাম কৰি সম্পদশীল আৰু প্ৰতিপত্তিশীল হোৱা ব্যক্তিসকলৰে একছেটীয়া সম্পত্তি হৈ আছে গ্ৰামাঞ্চলৰ পূজাবোৰ!!

গ্ৰামাঞ্চল এৰি আহো এইবাৰ ৰাজ্যৰ সৰু ডাঙৰ নগৰবোৰৰ চোকে কোণে চকু চাট মাৰি ধৰা পূজাৰ আড়ম্বৰপূৰ্ণ আয়োজনলৈ। অৱশ্যে এনে আয়োজনে বৰ্তমান গ্ৰামাঞ্চলৰ মফচলীয়া ঠাইবোৰকো চুইছেহি। এইবোৰত মোৰ দৰে গঞাঁবোৰে ইচ্ ইচাই পিছে একো লাভো নাই। তথাপি মনে নসহে। পূজাৰ নামত চহৰৰ চকু চাট মাৰি ধৰা আয়োজনবোৰে জানো ৰাজ্যবাসীৰ নামমাত্ৰও দুখ-দুৰ্দশাৰ অৱসান ঘটাব পাৰিছে! নে ব্যক্তিগত পৰ্যায়তে কাৰোবাৰ কিবা অভাৱ দূৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে?? মাত্ৰ চাৰিটা দিনৰ বাবে কেইটামান মৃন্ময় মূৰ্তিৰ কাৰু-কাৰ্য আৰু সেই কেইটাক মানুহৰ দৰ্শনৰ বাবে ৰাখিবলৈ বনোৱা মণ্ডপৰ নামত ৰাজ্যখনত কোটি কোটি টকা পানীৰ দৰে বৈ যায়। কিন্তু সেইখন ৰাজ্যতে অন্ন-বস্ত্ৰহীন কিমান মানুহে ৰাতিৰ মুকলি আকাশৰ তলত তৰা গণি জীৱন নিয়াইছে সেয়া ভাবিবলৈ আহৰি নাই আমাৰ। সচাঁই আহৰি নাইনে ভাবিব পৰাকৈ আমাৰ মগজুৰ প্ৰসাৰ হবলৈ দিয়া নাই আমাৰ সমাজে!!

পূজা-পাৰ্বণবোৰৰ যদি ইমানেই মহিমা তেন্তে কিয় দৰিদ্ৰসকলৰ দুখবোৰ কুলাই পাচিয়ে নধৰা হয় আৰু ধনীক শ্ৰেণীৰ সম্পদবোৰ থবলৈ ঠাই নোহোৱা হৈ চুইজাৰলেণ্ড পাবগৈ লগা হয়।

সমস্যাবোৰ সমস্যা হৈয়ে ৰৈছে কেৱল আমিবোৰ উৎসৱৰ ধামখুমীয়াত উটি-ভাঁহি গৈ নিজৰ স্বকীয়তাকে পাহৰি পেলাইছো। পূজা-পাৰ্বণবোৰৰ নামত চৌপাশৰ গঢ় লৈ উঠা অতিমাত্ৰা জাকজমকতাত হেৰাই গ'ল পূজা-পাৰ্বণবোৰৰ প্ৰকৃত আধ্যাত্মিক দিশটো..

পূজাৰ মৃন্ময় মূৰ্তি কেইটাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মণ্ডপৰ বিচিত্ৰ কাৰু-কাৰ্যলৈকে সকলোতে প্ৰয়োজন হোৱা অৰ্থৰ গৰিষ্ঠ ভাগেই ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ উলাই গৈছে। কেৱল প্ৰতিযোগিতাৰ নামত একেখন চহৰতে হোৱা ২০ ৰ পৰা ৪০ খন পূজাৰ বিভিন্ন কৰ্মত নিয়োজিত হোৱা কলিকতীয়া বঙালী শিল্পী তথা কাৰিকৰে কামৰ বিনিময়ত আমাৰ পৰা লৈ গৈছে এক বৃহৎ পৰিমাণৰ অৰ্থ। পিছে এই ধৰণৰ কাৰ্যবোৰে ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতিত পেলোৱা নেতিবাচক প্ৰভাৱৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ আমাৰ সময় ক'ত!! কাৰণ আমিবোৰ সোৰুপা হোৱাৰ সুযোগ বেলেগেতো গ্ৰহণ কৰিবই। সেয়েহে এতিয়াও 'জুৰ পুৰি হাত পোৱাৰ' আগতেই যিখিনি হাতত সময় আছে আমি হাতে কামে লাগিবৰ হ'ল নিজক উদ্ধাৰৰ কাৰণে, লগতে সমাজক জাগ্ৰত কৰাৰ বাবেও।

(ব্যক্তিগত অনুভৱ : নিৰ্জীৱ মৃন্ময় মূৰ্তিক পূজা কৰাৰ সলনি জীৱন্ত মানুহক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱাতেহে আজিৰ সময়ৰ দাবী) @

(মাছখোৱা, ধেমাজি/৭ অক্টোবৰ ২০১৯)