অপ্ৰাসংগিক

অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মানুহবোৰ জন্মগতভাবেই স্বাধীনচিতীয়া আৰু উদাৰ মনৰ।

নৰকাসুৰৰ বংশধৰ আমিবোৰ দানৱ বংশীয় হ'লেও ভাৰতবৰ্ষৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰৰ তুলনাত মানসিক আৰু শাৰিৰীকভাবে সদায় আগবঢ়া আছিলোঁ আৰু আজিও বহু ক্ষেত্ৰত একক আৰু অনন্য হৈয়ে আছো।

এসময়ত ভাৰতবৰ্ষত আৰ্য বুলি চিনাকী দিয়া ৰজা মহাৰজাসকলে শাসন কৰা ৰাজ্যসমূহৰ তুলনাত আমাৰ দানৱ বংশীয় ৰজাই শাসন কৰা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত আহোম ৰাজত্বৰ ৬০০ বছৰীয়া শাসনত এক গৌৰৱময় যাত্ৰাৰ অংশীদাৰ হোৱা এসময়ৰ  বৰঅসম নামৰ বৃহত্তৰ ভূ-খণ্ড বহু দিশত স্বকীয় সত্ত্বাৰে জিলিকি আছিল আৰু সেই স্বকীয়তা আজিও বৰ্তমান।

ভাৰতবৰ্ষৰ ইতিহাসত উল্লেখ থকা অনুসৰি 'ৰাজপুত' বুলিলে পুৰণি ভাৰতবৰ্ষত এটা অতি শক্তিশালী জাতি। কিন্তু ৰাজপুতসকলে কৰিব নোৱাৰা কামো অসমে কৰি দেখুৱাইছিল আহোম ৰাজত্বৰ গৌৰৱময় কালছোৱাত। যি মোগল আক্ৰমণ ভাৰতবৰ্ষৰ কোন এখন প্ৰদেশেই প্ৰতিহত কৰিব পৰা নাছিল, সেই মোগলৰ উপৰিও অন্যান্য বাহিৰা শত্ৰুৰ মুঠ ১৭টাকৈ আক্ৰমণ অসমে প্ৰতিহত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল একমাত্ৰ নিজৰ একতা আৰু সুসংহত তথা পৰিকল্পিত সমৰ শৈলীৰে। কিন্তু ইমানৰ পিছতো ভাৰতবৰ্ষৰ বুৰঞ্জীয়ে আজিলৈকে অসমৰ ইতিহাসক প্ৰাপ্য সন্মান দিয়া নাই। আনকি ভাৰত বুৰঞ্জীৰ পৃষ্ঠাত অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল ইতিহাসৰ বিষয়ে উল্লেখ নাই কিয়! এয়া বাৰু নিজৰ ভীৰুতাক ঢাকি ৰখাৰ প্ৰয়াস নহয় জানো!! 

নিজ দেশ আৰু প্ৰজাক শত্ৰুৰ হাতৰপৰা ৰক্ষা কৰাৰ বাবে নিজৰ নৰীয়া শৰীৰকো আওকাণ কৰা লাচিত বৰফুকনৰ দৰে  স্বদেশ আৰু স্বজাতিক ভালপোৱা এজন বীৰ সেনাপতিৰ তত্ত্বাৱধানত আমি যুঁজ কৰি এসময়ত অসমভূমিৰ গৌৰৱ অক্ষুণ্ণ ৰাখিছিলোঁ। সকলো সময়তে লাচিতৰ দেশৰ নাগৰিক বুলি চিঞৰি থকা আমাৰ গাত যে এতিয়াও সচাঁকৈয়ে লাচিতৰ তেজ প্ৰৱহমান হৈ আছে, সেয়া বৰ্তমান নতুনকৈ বিচাৰ-বিশ্লেষণ কৰাৰ সময় এয়া।

সময় এতিয়া জনগোষ্ঠীয়-ধৰ্মীয় আদি মানৱ সৃষ্ট নানান বিভেদ পৰিহাৰ কৰি ঐক্যবদ্ধভাৱে যুঁজাৰ। বৰ্তমান সময়ত অহিংস গণতান্ত্ৰিক পদ্ধতিয়েই আমাৰ যুঁজৰ একমাত্ৰ অস্ত্ৰ।

*****

মিকচিজিলি উপন্যাসখনৰ কাহিনীটো

 "মিকচিজিলি = চকুলো"

অসমীয়া জনজাতীয় সমাজ জীৱনৰ ভেটিত ৰচনা কৰা উপন্যাস সমূহৰ ভিতৰত এখন উল্লেখযোগ্য উপন্যাস হল মিচিং সকলৰ আৰ্থ-সামাজিক জীৱনক লৈ ৰচনা কৰা যতীন মিপুনৰ মিকচিজিলি। সত্তৰৰ দশকত নিজৰ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰ অধ্যয়নৰ বাবে বিভিন্ন মিচিং গাৱলৈ যাওতে ঔপন্যাসিকে লাভ কৰা অভিজ্ঞতাৰ ফচল এই উপন্যাসখন। শিৱসাগৰ জিলাৰ উত্তৰে দিচাং আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সংগমস্থলত অৱস্থিত এক বৃহৎ মিচিং অধ্যুষিত অঞ্চল হল দিচাংমুখ। এই স্থানত মিচিং লোকসকলে কেইবা পুৰুষৰপৰা বসতি কৰি আহিছে। ঔপন্যাসিকে এই দিচাংমুখৰে ঘাইকৈ কৃষিজীৱী লোকৰ বসতি মাহফলা নামৰ মিচিং গাৱখনক উপন্যাসৰ পটভূমি হিচাপে বাচি লৈছে। আধুনিক শিক্ষা আৰু সভ্যতাৰ ছেগা-ছোৰোকা পোহৰ পৰা এই মাহফলা গাৱৰ এখিনি সহজ-সৰল মানুহে কেনেকৈ সুখে-দুখে জীৱন অতিক্ৰম কৰিছে তাকে উপন্যাসিকে ইয়াত অংকন কৰিছে। আধুনিক আমোলাতান্ত্ৰিক সমাজৰ শোষণ, ভণ্ড ৰাজনীতিকৰ ফুলজাৰি, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ, স্বজাতিৰ অবিচাৰ, শিক্ষাৰ অভাৱ আৰু সৰলতাই মিচিং মানুহখিনিক কেনেকৈ দুখৰ অথাই সাগৰত পেলাই আহিছে তাৰে জীৱনালেখ্য মিকচিজিলি।

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বানে বছৰি দুৰ্যোগৰ সৃষ্টি কৰা দিচাংমুখৰ মাহফলা গাৱৰ গাওবুঢ়া বলোৰাম য়েইন অঞ্চলটোৰ ভিতৰতে প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি। ঢকুৱাখনা, ঘিলামৰা, ধেমাজি, লখিমপুৰ, শিৱসাগৰ আদি বিভিন্ন ঠাইৰ মানুহৰ লগত বন্ধুত্ব থকা বলোৰাম য়েইন দিচাংমুখৰ এজন নামজ্বলা আৰু সা-সম্পত্তিৰে প্ৰতিপত্তিশালী লোক। তেখেতৰ মাটি-বাৰীৰ লেখ-জোখ নাই, কেইবাশ খীৰতী মহ আৰু তিনি-চাৰিটা চাকৰ-নাকৰেৰে বলোৰাম অঞ্চলটোৰ ভিতৰতে চহকী। তেওলোকৰ গাওখনকো বানপানীয়ে জুৰুলা কৰে যদিও তেওৰ ওখ চাংঘৰক বানপানীয়ে স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰে। চহৰৰ হাকিম, পুলিচ বিষয়া, বিধায়ক, ইঞ্জিনিয়াৰ, চাপ্লাই ইন্সপেক্টৰ, লাটমণ্ডল আদিক মাঘ-বহাগ বিহুত মহৰ এঠা দৈ, মাছ-মাংস খুৱাই হাত কৰি ৰখাত সিদ্ধহস্ত এই বলোৰামৰ মহখুটিৰপৰাই দিনৌ শিৱসাগৰ চহৰত শ শ লিটাৰ পানী মিহলি গাখীৰ যোগান ধৰা হয়। সোঁৱে-বাৱে টকা ঘটি চহকী আৰু ক্ষমতাশালী হোৱা বলোৰাম য়েইনৰ চৰিত্ৰ সম্পৰ্কে গাঁৱত বহুতো বদনাম। একমাত্ৰ ধন-সম্পত্তিৰ জোৰতে তেখেতে বিয়াৰ আগতে আৰু পৰৱৰ্তী কালতো বিভিন্ন নাৰীৰ লগত সম্পৰ্ক ৰাখি নিজৰ গাৱতো যৌনতাৰ এক বেহা নিৰ্বিবাদে চলাই আছিল। নিজৰ দুজনী পত্নী থকাৰ উপৰিও তেও শ্বিলঙত এজনী খাচিয়া উপ-পত্নীও ৰাখিছে। এনে সম্পৰ্কৰ বাবেই তেওৰ বিয়াৰ পূৰ্বেই কাংকান নামৰ গাভৰুজনীৰ ফালৰপৰা দেউৰামৰ জন্ম হয়। ৰলোৰামে কিন্তু নিজৰ প্ৰতিপত্তিৰ জোৰত মাক-পুতেক দুয়োকে প্ৰতাৰণা কৰিলে। কাংকানকো তেও বিয়া নকৰালে আৰু দেউৰামকো পিতৃ-মাতৃৰ পৰিচয় নিদিলে। বলোৰামৰ বিবাহিতা পত্নী দুগৰাকীৰ ভিতৰত প্ৰথম গৰাকী কাবুলীৰ লৰা দুটা – জয়ন্ত আৰু অনন্ত আৰু সৰুমাইৰ এজনী ছোৱালী অৰুণা। তদুপৰি খাছিয়াজনীৰ ফালৰপৰা হোৱা লৰা এটাও শ্বিলঙতে থাকে। এইদৰে বিভিন্ন দোষৰ সমাহাৰ ঘটা বলোৰামৰ সকলো কীৰ্তি-কলাপৰ কথা মাহফলা গাৱৰ লোকেই নহয় সমগ্ৰ দিচাংমুখবাসীয়েই জানে, কিন্তু মুখ খুলি প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰে। কাৰণ-

বলোৰাম য়েইনৰ প্ৰতিপত্তিত আঘাত হানিব পৰা কথা বা কাম কৰি নিজৰ বিপদ চপাই লোৱাৰ সাহস বা ইচ্ছা কাৰো নাই। (মিপুন, ১৯৯৩, পৃ. ৪)

    সময় আগবঢ়াৰ লগে লগে দেউৰামক তেৱেই নিজৰ মহখুটিৰ ৰখীয়া হিচাপে ৰাখিলে আৰু সময়ত ধুমধামেৰে দিখৌমুখৰ ৰাংঢালী ছোৱালী মনেশ্বৰীৰ লগত বিয়াখনো পাতি দিলে। কিন্তু চৰিত্ৰহীন বলোৰামে দেউৰাম খুটিত থাকোতে নিশা মনেশ্বৰীৰো সৰ্বনাশ কৰিলে। মনৰ দুখতে দেউৰাম বানপানীত উটি গৈ মৃত্যু মুখত পৰিল। মনেশ্বৰীয়ে পুতেক দীপকৰ মুখলৈ চাই আৰু বলোৰাম দ্বিতীয় পত্নী সৰুমাইৰ মৰমতে দুখে-কষ্টে জীয়াই থাকিল। বলোৰামৰ প্ৰতিপত্তি সময়ৰ পাকচক্ৰত পৰি আৰু বানপানীৰ ফলত ক্ৰমে কমি আহিবলৈ ধৰিলে। দেউৰামৰ মৃত্যু পাছত তেওৰ মহখুটি আৰু খেতি-বাতিৰ অৱস্থা বেয়ালৈ আহিল। তেও জীৱনত কৰি যোৱা ভুলবোৰৰ প্ৰতিফলন পাছলৈ পুতেক জয়ন্ত, অনন্ত আৰু জীয়েক অৰুণাৰ চৰিত্ৰত ঘটিছে। জয়ন্ত আৰু অনন্তই পঢ়া-শুনা এৰি ৰং-ৰহইচ আৰু ছোৱালীৰ পিছে পিছে ঘূৰি ফুৰিছে। অৰুণা জিলাত পঢ়ি থাকোতেই গৰ্ভৱতী হৈছে। মনৰ দুখতে অৰুণাৰ মাক সৰুমায়ে আত্মহত্যা কৰিছে। বলোৰামৰো মন আৰু স্বাস্থ্য লাহে লাহে পৰি আহিল। শেষৰ ফালে গাৱত পতা পঃৰাগ উৎসৱ খাই মনেশ্বৰীৰ পো-বোৱাৰীয়েও চহৰলৈ বিদায় ললে। তেওলোকক বিদায় দি উঠি মনটো উদং উদং লগাত মনেশ্বৰীয়ে লুইচৰ পাৰলৈ গৈ দেউৰামক প্ৰথমবাৰ বিদায় দিয়াৰ স্মৃতি ৰোমন্থন কৰি চকুলো টুকি বুকুভৰা হুমুনিয়াহ কঢ়াৰ মাজেৰে উপন্যাসখনৰ সামৰণি পৰিছে।

**********

NDTV, ৰবীশ কুমাৰৰ পদত্যাগ etc.

ৰবীশ কুমাৰৰ NDTVৰ পৰা পদত্যাগ

          অতি শেহতীয়াভাৱে কালি নিশা খবৰটোৱে সম্পূৰ্ণতা পালে যে, ৰবীশ কুমাৰে NDTV নামৰ বাতৰি সংস্থাটোৰপৰা পদত্যাগ কৰিলে। এনডিটিভিৰ প্ৰতিষ্ঠাপকে লোৱা ঋণ সময় মতে পৰিশোধ কৰিব নেৱাৰাৰ বাবেই ভাৰতবৰ্ষৰ আটাইতকৈ ধনাঢ্য ব্যক্তি গৌতম আদানী নামৰ ব্যক্তিজনে সংস্থাটোৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক ছেয়াৰ কিনাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো আৰম্ভ হোৱাৰ দিনাই বু বু বা বা আৰম্ভ হৈছিল যে দেশৰ অন্যতম চৰ্চিত সাংবাদিক ৰবীশ কুমাৰৰ এনডিটিভিৰপৰা বিদায় লোৱাৰ সময় সমাগত আৰু সেয়াই শেষত কালি ৰাতি বাস্তবায়িত হ'ল।

৯ বজাৰ প্ৰাইম টাইমত ৰাজনীতি বা ধৰ্ম বিষয়ক অযথা বিতৰ্ক আৰু চৰকাৰ বন্দনাৰ সলনি চৰকাৰ তথা শাসন-যন্ত্ৰৰ ভুল আৰু আসোঁৱাহবোৰ যুক্তিনিষ্ঠতাৰে বিশ্লেষণ কৰি বলিষ্ঠভাৱে জনসাধাৰণৰ সন্মুখত তুলি ধৰাৰ উপৰিও কেৱল সমাজ জীৱনৰ সমস্যাবোৰৰ সমাধান সূত্ৰৰ সন্ধান কৰি থকা ৰবীশ কুমাৰ নামৰ এই ব্যক্তিজন জানো আজিৰ সময়ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰকৃত সাংবাদিক হ'ব পাৰে। তাতে তেখেত আটাইতকৈ বেছি চৰ্চিত সাংবাদিক হোৱাটোও বহুতৰ বাবে মূৰৰ কামোৰণি সদৃশ হৈ পৰিছিল। 

নিজৰ প্ৰাইম টাইম বাতৰিৰ উপৰিও যিকোনো ৰাজহুৱা বক্তৃতানুষ্ঠানতো দেশৰ সাধাৰণ জনতাক টিভি চোৱা বন্ধ কৰিবলৈ কোৱা সাংবাদিক হয়তো ভাৰতবৰ্ষত ৰবীশ কুমাৰৰ বাহিৰে দ্বিতীয় এজন নোলাব ভৱিষ্যতেও। যি সময়ত দুটামান বাতৰি সংস্থাত বাতৰিৰ প্ৰচাৰৰ নামত নিৰ্দিষ্ট কাৰোবাৰ আঙুলিৰ নিৰ্দেশত অভিনয়ৰ দৰে চং-বাজিৰ যি এক উচ্চস্তৰীয় পৰিক্ৰমা আৰম্ভ হৈছিল, তেনে সময়তে ৰাতি ৯ বজাত একেই শান্ত সমাহিত গহীন গম্ভীৰ কন্ঠস্বৰেৰে ৰবীশ কুমাৰে তেখেৰ শ্ৰোতা দৰ্শকক দেশৰ চৌপাশে সংঘটিত হৈ থকা সমস্যাৰাজিৰ প্ৰকৃত কাৰণবোৰ বিশ্লেষণ কৰি বুজোৱাৰ চেষ্টা কৰিছিল।

কেৱল টিআৰপি নামৰ বিশেষ ব্যাধিটোৰ বাবেই দেশৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক বাতৰি সম্প্ৰচাৰ সংস্থাই যি সময়ত সাংবাদিকতাৰ সকলো নিয়ম-কানুন ধোঁৱা চাঙত তুলিছিল, সেই সময়তো ৰবীশ কুমাৰ আছিল নিজৰ আদৰ্শত অটল। যাৰ বাবে নিজকে 'জিৰ টিআৰপি সাংবাদিক' বুলিও নিজেই ব্যঙ্গ কৰিছিল।

যি সময়ত দেশৰ বহুকেইজন নবীন-প্ৰবীণ সাংবাদিকে ইতিমধ্যেই কাৰোবাৰ আঙুলিৰ ঠাঁৰত কাম কৰাৰ সলনি নিজাববীয়াকৈ ইউটিউব চেনেল আৰম্ভ কৰি আৰু সামাজিক যোগাযোগ মাধ্যমৰ জৰিয়তে স্বাধীনভাৱে সাংবাদিকতা চলাই নিছে, সেই সময়ত মূল সুঁতিৰ সংবাদ মাধ্যমত NDTVৰ জৰিয়তে তেওঁলোকক ইমানদিনে যেন প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল ৰবীশ কুমাৰে। 

কিন্তু  নিজৰ ভৱিষ্যতৰ বিষয়ে পূৰ্বানুমান কৰিয়েই হয়তো ইতিমধ্যে সমাজিক যোগাযোগ মাধ্যমত সক্ৰিয় ৰবীশ কুমাৰে যোৱা ৪ অক্টোবৰ ২০২২ তাৰিখে নিজৰ ইউটিউব চেনেল এটাও আৰম্ভ কৰিছিল। কাৰিকৰী দিশত যে তেখেত ইমান পাৰদৰ্শী নহয় সেয়া তেখেতৰ ইউটিউব চেনেল প্ৰত্যক্ষ কৰা দৰ্শকসকলে নিশ্চয় ইতিমধ্যে গম পাইছে। সময়ৰ লগে লগে তেখেত এই দিশতো পাৰ্গত হৈ উঠাৰ লগতে আগতকৈ অধিক সৱল আৰু শক্তিশালী ৰূপত সাধাৰণ দৰ্শকৰ সন্মুখত উপস্থিত হ'ব বুলি আজি আমি আশা কৰিব পাৰোঁ।

(১ ডিচেম্বৰ ২০২২/সৰভোগ)